The Φίλης project: Η παράνοια της ελληνικής παιδείας

13342226_1054316447950559_922139202_n

‘[…]ν’ αναθιβάλω και να πω τά κάμαν και τά φέραν

σ’ μιά Κόρη κ’ έναν ʼγουρο, που μπερδευτήκα’ ομάδι

σε μιά Φιλιάν αμάλαγη, με δίχως ασκημάδι.’

 

Όσοι διαβάζετε τακτικά αυτή τη γωνιά των ίντερνετς θα έχετε πειστεί ότι ο υπουργός παιδείας έχει ανελιχθεί στο μεγαλύτερο φετίχ μας, αλλά στην πραγματικότητα είναι οι αντιδράσεις της αγίου και αδιαιρέτου τριάδος (η οποία συμπυκνώνεται ευστόχως στο λαϊκό proverb ‘μπάτσοι, tv protothema.gr, νεοναζί…’) η οποίες τελικά θέτουν την πολιτική ατζέντα.

Άλλωστε στην χώρα όπου ακόμα περιφέρουμε το (πολιτικό, ντε) κουφάρι του τέως στις prime-time ζώνες της πάλαι ποτέ κραταιάς ιδιωτικής τηλεόρασης, την επόμενη ημέρα αφότου έχει κλείσει το κέντρο της Αθήνας διότι περιφέρουμε στην Μεσογείων την εικόνα της Παναγίας της Σουμελά, δεν μπορεί κανείς να περιμένει πολλά περισσότερα ούτε από εμάς.

Και φυσικά η κριτική θα γίνει αναφερόμενη σε οτιδήποτε άλλο πέραν αυτών που πράγματι είπε ο Φίλης, ή αυτά που αναφέρει το συμβόλαιο τιμής (σ.σ. δεν το λες και catchy ως όρο) αλλά με τον ελληνικό τρόπο: μπάλα στην εξέδρα. Η καραμέλα ότι ο υπουργός λειτουργεί ως λαγός ο οποίος στοχεύει να αποπροσανατολίσει παρά να μας αφήσει ώστε να μπορέσουμε επικεντρωθούμε στα σοβαρότερα μέτρα λιτότητας που επιβάλει ελληνική κυβέρνηση από ιδρύσεως του κράτους- διότι εφ’ όσον η παιδεία δεν ήταν ποτέ στο επίκεντρο της ατζέντας, μόνο με καχυποψία μπορούμε να δούμε μια τέτοια κίνηση- μάλλον μπαγιάτεψε.

Όπως επίσης το γαϊτανάκι ότι ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ δημιουργεί ένα σχολείο κομμουνιστικό (sic) όπου οι μικροί μας φίλοι θα απωλούν την προσωπικότητά τους προς όφελος μιας προκρούστειας αλλά και ταυτοχρόνως σοβιετικής ομοιομορφίας. Φυσικά όποιος έχει ανοίξει έστω και μισό βιβλίο μετά τα σχολικά του χρόνια, αντί να δουλεύει πόρτα στα πάρτυ της ΠΑΣΠ, θα γνώριζε ότι ένα τέτοιο σχολείο θα πρόσφερε τροφή, στέγη και ουσιαστική μόρφωση σε κάθε μαθητή ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας και κοινωνικής προέλευσης.

Ή απλώς θεωρούμε ότι οι μαθητές δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν που βάζουν την υπογραφή τους και για ποιο λόγο, σαν μια post-modern ιδιότυπη διατύπωση του θεωρήματος του Schrödinger: Στα μάτια μας είναι ταυτοχρόνως πριγκιπόπουλα αλλά και μπετόστοκοι. Αλλά κάτι τέτοιο δεν μοιάζει και τόσο παράδοξο σε τελική ανάλυση.   

Στράφι, λοιπόν, τα κροκοδείλια δάκρυα για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και το bullying, ξεχνάμε και την γκρίνια για τους απλήρωτους αναπληρωτές που κάθε χρόνο μπαίνουν στις αίθουσες τον Νοέμβρη, ξεχάσαμε και την in limbo κατάσταση των ΑΕΙ: η πικρή αλήθεια είναι ότι όποιος υπουργός επιχείρησε να τραβήξει μια κατάσταση, τραγική αλλά όχι σοβαρή, στον τομέα της παιδείας, προς μια κατεύθυνση- σωστή η λάθος- συνάντησε αντιδράσεις δυσανάλογα έντονες σε σχέση με την όποια πρόταση διατυπώθηκε.

Από την άλλη κάτι τέτοιο βγάζει νόημα αν το ζήτημα εξετασθεί ψύχραιμα και στην συνολική του ιστορική προοπτική- ή κομμουνιστικά όπως λατρεύουν να κολλάνε ως σχολιασμό σε κάθε τι που γίνεται σε αυτή τη χώρα οι ημιαπασχολούμενοι, ήμιδημοσιογραφοι της Καθημερινής: Ίσως ο υπουργός και ο κάθε υπουργός να όφειλε να μην λειτουργεί ο ίδιος ως αρχοντόπουλο που αποφασίζει και διατάζει εκδίδοντας φιρμάνια για το πώς θα αλλάξει ‘εκ βάθρων’ η παιδεία των Ελλήνων αλλά τέτοιες βελτιώσεις να γίνονται με πλατύτερες, δημοκρατικές διαδικασίες και υπό όρους επιστημονικούς και όχι μονάχα οικονομικούς προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι. Πόροι τους οποίους στην τελική ανάλυση ξοδεύουμε για να φέρνουμε την εικόνα της Παναγιάς της Σουμελά εις τας Αθήνας.

Και κλείνουμε αυτή την βυζαντινή αγιογραφία που απεικονίζει τον Φίλη ως πρίγκιπα να σφάζει τον δράκο, σε ύφος Andrei Rublev φυσικά, με ένα βιωματικό σκηνικό απείρου αισθητικού κάλους και θρησκευτικής κατάνυξης που εκτυλίχθηκε πριν από κάτι παραπάνω από 10 χρόνια σε ένα σχολείο των βορειοανατολικών προαστίων της Αττικής:

Μαζευόμαστε λοιπόν πρωί- πρωί για την προσευχή. Φυσικά κανένας μαθητής δεν έχει όρεξη να βγαίνει μπροστά σε όλο το σχολείο και να λέει πράγματα που δεν πιστεύει, αλλά εξίσου φυσικά σε κανέναν από την διοίκηση και το διδακτικό προσωπικό δεν καίγεται καρφί. Τελικά, ένας δάσκαλος ζητά από τον πρώτο μαθητή που βλέπει να βγεί μπροστά και να πει την προσευχή. Αυτός αρνείται ευγενικά. Ο δάσκαλος με υποκριτική επιπέδου Kristen Stewart τον τραβάει από τον γιακά νευριασμένος και τον σέρνει μπροστά. Ο μαθητής σοκάρεται και του λέει έντονα ότι δεν θέλει να το κάνει. Στέκεται μπροστά σε όλους μας και δεν βγάζει κουβέντα για μερικά δευτερόλεπτα. Τελικά εμφανώς ταραγμένος με σπασμένη φωνή λέει «Είμαι Εβραίος». Ευτυχώς μια συμμαθήτριά του πετάγεται μπροστά του εκείνη την στιγμή και λέει το «πάτερ ημών» ώστε να αποσυμφορηθεί η ένταση. Το περιστατικό λήγει. Προφανώς και ο δάσκαλος δεν ζητά συγγνώμη. Ούτε έχει κάποιο παράπτωμα από την διεύθυνση. Μπαίνουμε στις τάξεις. Έκθεση πρώτο μάθημα. Παπαδιαμάντης το θέμα σήμερα. Ζήτω η Τρέλα.

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;