Το The Get Down, η γέννηση του hip hop και η σύγχρονη μουσική μαγεία

get

Χτες βράδυ έτρεξα στο λογαριασμό μου στο φέησμπουκ και άλλαξα χωρίς δεύτερη σκέψη μια λεπτομέρεια στο work information μου: όπου DJ, το άλλαξα σε διαλέκτης κομματιών. Γιατί τέτοια φρίκη; Επειδή THE GET DOWN και, υποθέτοντας ότι κάποιοι ζείτε σε σπηλιές και έννοιες όπως Νετφλιξ (εντ τσιλλ), τορεντς και γενικότερα «σειρές-που-δε-τις-δείχνει-η-τιβι-ή-έστω-ο-οτές» είναι σε εσάς τόσο γνώριμες όσο τα πραγματικά συστατικά ενός μπιφτεκιού των Goodys, εξηγούμαι.

00_getdown

 

Το πρώτο μισό μιας σειράς 12 επεισοδίων (12/2 = 6, λοιπόν, με τα υπόλοιπα 6 να προβάλλονται κάποια στιγμή μέσα στο 2017) του Buz Luhrmann, λοιπόν, πραγματεύεται τη γένεση του hip hop στο Bronx το σωτήριον έτος 1977. Για να καταλάβεις καλύτερα, αγαπημένε μου Νεάντερταλ, ο Baz Luhrmann ευθύνεται για αυτό:

 

r2

Ναι, είναι ο άνθρωπος που παρουσίασε έναν «εκμοντερνισμένο» Ρωμαίο και Ιουλιέτα, με τους αυθεντικούς διαλόγους και ΑΥΤΟΝ:

02_leguizamo

Ναι, τον John Leguizamo, στο ρόλο του Τυπάλδου Καπουλέτου, του βασικού antagonist, κάτι το οποίο θα έπρεπε να μας ψυλλιάζει για το πόσο fabulous και out of the box μπορεί να είναι ένα δημιούργημά του (αν μη τι άλλο). Τέλοσπάντων, μιλάμε για ένα πολύχρωμο, groovy re-imagining των απαρχών του hip hop σαν κίνημα και μουσική, με αυθεντικό footage της εποχής να αναμειγνύεται με έντονες εικόνες από τη ζωή μιας παρέας λατρεμένων nerdουλων πιτσιρικάδων (γουστάρουν Star Wars, τους αγαπάμε) που συνδυάζουν τα ταλέντα τους σε λυρισμό, graffiti, κούνημα και μυαλό στην προσπάθειά τους να πετύχουν κάτι διαφορετικό μέσα στο gang-dominated, κοινωνικά ασταθές και εκρηκτικό, disco-πληκτο Bronx των late ‘70s. Μέσα βλέπει (ή πιάνει παράπλευρες πληροφορίες για) τους pioneers του κινήματος, όπως τον Kool Herc με τα περίφημα οικογενειακά πάρτυ του, τον Afrika Bambaataa και τον Grandmaster Flash – εδώ, σε ρόλο sensei για το crew των πρωταγωνιστών με σύντομα μαθήματα Spinning for Dummies, DJing 101 κλπ.

03_getdown

Οι αναφορές στα kung fu movies, στην drug και drag κουλτούρα, στην απαρχή των παιχνιδομηχανών, είναι όλα εκεί (ΝΑΙ, βλέπεις αρχιμαφιόζο να παίζει Atari!). Βάλε μέσα στο μείγμα και την ταλαντούχα, sassy αλλά κτητική σε βαθμό cliché λατίνα που θέλει να γίνει η νέα Donna Summer (απ’ όσο διαβάζω, ο ρολος της Mylene Cruz είναι βασιμένος εν μέρει στη θεά Donna), τα συχνά-πυκνά χορευτικά ξεσπάσματα που απαιτούν καλοπροαίρετο suspension of disbelief από μέρους του θεατή μόνο και μόνο για να σε προσγειώσουν απότομα στην πραγματικότητα το αμέσως επόμενο λεπτό (ναι, φίλε, το ότι ξέσπασε η γκομενίτσα σε career-making χορευτικό μέσα στην εκκλησία δε σημαίνει ότι ο υπερσυντηρητικός πάστορας πατέρας της δε θα τη διαολοστείλει σούμπιτη μετ’ αποκληρώσεως) και τον ευρηματικότατο τρόπο που κάθε επεισόδιο σου κάνει περίληψη του προηγούμενου και σε πετάει στο επόμενο (ο MC πρωταγωνιστής μας μεγάλωσε και κάθε τραγούδι του είναι και ένα “previously on The Get Down…”) και έχεις το πιο funky 6ωρο πακέτο που θα μπορούσες να ζητήσεις ποτέ, με το διασκεδαστικότερο climax που έχω δει εδώ και καιρό (ναι, στο DJ battle των τελευταίων λεπτών αναφέρομαι, όταν φτάσετε τα λέμε)…

…και όπως έλεγα, δε μπορεί ο κάθε παπάρας που κάνει drag and drop ψηφιακά αρχεία σε ψηφιακά τερντέιμπολς να λέγεται DJ, όταν υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτό:

…και επειδή δεν είμαι μαύρος brother from another mother μεγαλωμένος στο γκέτο και τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται και που δε θα βιώσω/ταυτιστώ ποτέ, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χαίρομαι που σήμερα, 40 χρόνια μετά, έρχεται ο Danny Brown να πάει το hip hop σε άλλα λημέρια. Βγάζει δίσκο με όνομα Atrocity Exhibition (ναι, από τους Joy Division – και τον J.G. Ballard – επηρεασμένος), τον γεμίζει με noise, psychedelia και post-punk, πετάει tribal και ψυχρά, επαναλαμβανόμενα beats και ραπάρει πάνω σε αυτά, άλλοτε σοβαρά, άλλοτε γελοία και κάθομαι και κοιτάω σα μαλάκας την άβυσσο που ξεδιπλώνεται με κάθε στροφή του ξεδοντιάρη Danny. Κι αν φαντάζω υπερβολικός, see for yourselves:

Boom! Το hip hop είναι στα φόρτε του, πειραματίζεται και ξεφεύγει από τα όρια που άλλοι χώροι αντιμετωπίζουν και αυτό-περιορίζονται μέσα σε αυτά. Μόνο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ήρθε ένας νέος Kendrick Lamar να μας πετάξει στη μάπα το whitewashing με το To pimp a butterfly,

ο Kanye West να αποτελειώσει την έννοια του physical release νέου δίσκου με το τακτικά αναθεωρούμενο The Life of Pablo (εδώ με ένα σέξυ και εν τέλει βαθύτερο re-imagining του Flashdance),

ο Aesop Rock να μας μάθει κι άλλες καινούριες λέξεις που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν,

πάρε και Run the Jewels να ετοιμάζουν καινούριο δίσκο, ενώ γράφουν το καλύτερο guest spot και το καλύτερο video clip της χρονιάς

και έρχεται και το πνευματικό παιδί του Michael Jackson να σε αναγκάσει να ασχοληθείς μαζί του (και έχοντας κόψει το μπονσάι απ’ το κεφάλι του):

Χμμμ, τι είναι αυτό που ο αυτάρεσκος-enough-ώστε-να-αναφέρεται-στον-εαυτό-του-στο-τρίτο-πρόσωπο γράφων σκέφτεται και θέλει να βγάλει από μέσα του, μετά την (σχεδόν) μονορούφι κατανάλωση του The Get Down; Νομίζω συνοψίζεται σε ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ το Funk, αγκάλιασε το Hip Hop, ξεκόλλα το κεφάλι σου και νιώσε λίγο από την πιο vibrant κουλτούρα των τελευταίων 50 χρόνων, έχει και ζουμί και σημασία και χαρά και θλίψη και χρώμα και Ζωή, εν τέλει.

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.