The Honest Review Challenge – Meat Is Murder, by The Smiths

The Smiths - Meat Is Murder

Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα, στις αρχές της άνοιξης. Εγώ, όπως πάντα κοιτούσα τη δουλίτσα μου, μέχρι που ο διαβολέας Closerfield πόσταρε κάτι σχετικό με τους Smiths. Ένα ευγενικό και καλοπροαίρετο σχόλιο από την πλευρά μου, τον έφερε στα άκρα. Θα μπορούσε να το προσπεράσει; Βέβαια. Θα ήταν όλα μια χαρά τώρα; Φυσικά. Φημίζεται αυτός ο άνθρωπος για την υπομονή και την ωριμότητά του; Σε καμία γαμημένη περίπτωση.

Παρασύρθηκε και εκεί έκανε το μοιραίο στραβοπάτημα. Με δηλωμένη την άγνοιά μου (θα έλεγα παγερή αδιαφορία, αλλά δεν είμαι σαν τα μούτρα του) για τους Smiths, τόλμησε να με προκαλέσει για ένα honest review στο “Meat Is Murder”. Το παραδέχομαι, είδα κόκκινο.

Εσύ το ζήτησες και τώρα θα λάβεις αυτό που σου αξίζει.

Πριν καν την πρώτη νότα. “Meat Is Murder”, δηλαδή τι φάση; Ξέρουμε ότι ο Morrissey είναι vegan Taliban, ικανός να σε βρίσει επειδή τρως μπιφτέκι. Πράγμα που μας λέει ότι ο τύπος δεν είναι εξοικειωμένος με τη φύση του. Έχεις κυνόδοντες. Είναι για να κόβεις και να μασάς κρέας, όλα τα σαρκοφάγα ζώα τους έχουν. Από την αγελάδα δεν έχω τέτοια προσδοκία, το στομάχι της δεν έχει τη δυνατότητα να χωνέψει ζωικό λίπος και ιστό, άρα και είναι legit vegan και όχι δήθεν. Μπορεί να πιστεύεις ότι εξυψώνεσαι από την ταπεινή ζωική σου φύση και ισορροπείς το κάρμα σου. Honestly, χέστηκα, δεν πα να μασάς και μπαμπού; Αλλά το να κάνεις σαν τη ντίβα, το θεωρώ υπερβολικό. Η ηθικολογία είναι passé, πόσο μάλλον από αυτόν τον τύπο:

Project2_Layout 1

 

Πάμε και στη μουσική τώρα; Play.

  1. The Headmaster Ritual. Ωραίο κυριλέ μπάσο, για ελαφρύ shake. Ξέρεις, από εκείνα που είναι όσο χορός πρέπει για να μη σου χύνεται και το ποτό. Μου αρέσει που έχει πολλούς στίχους, φαίνεται να έχει πολλά να πει. Όχι να τραγουδήσει, γιατί τα μουρμουράει κάπως. Α, όχι, γράψε λάθος, στέρεψε από λόγια πριν το ρεφρέν, εδώ κάτι ήχους βγάζει ανάμεσα από τα δόντια του. Δεμένο μουσικά πάντως, ευχάριστο.
  2. Rusholme Ruffians. Όλο πάνω στο μπασίστα. Έχει american feeling αυτή η μελωδία, δεν έχει; Και αυτός ακούγεται σαν ατάλαντος Elvis από πάνω της. Έχει και ένα σπαστικό ντέφι, που δε σταματάει καθόλου και μου τρυπάει τον εγκέφαλο. Είναι φρούδα ελπίδα να περιμένω κάποια περιπετειώδη εξέλιξη στη σύνθεση ε; Θα πάει έτσι μέχρι το τέλος, έτσι δεν είναι; Και τι ζόρι είναι αυτό να μην βάζει στίχους στο ρεφρέν;
  3. I Want The One I Can’t Have. Έλα, πες αλήθεια, είναι το ίδιο drumbeat τρίτο κομμάτι σερί, δεν είναι; Με ωραίες αρμονικές στην κιθάρα όμως. Και αυτός ακούγεται ένα τσικ πιο ζωντανός εδώ. Γαμώ το ντέφι μου πάλι! Ωραία μουσική αυτή, για εκείνη τη σάπια ώρα στα clubs, μετά τις 5, που είσαι χάλια, δυστυχισμένος, πονάνε τα πόδια σου, βρωμάς, και βαριέσαι να πας σπίτι. Και γιατί σταμάτησε έτσι απότομα;
  4. What She Said. Όπα, ροκ ν ρολ. Κάτσε, δε μπορεί, μάλλον πάτησα κάτι λάθος. Κι όμως όχι, νάτος πάλι. Τώρα παίζει και ο ντράμερ αλλιώς, δεν έχω παράπονο. Η μπάντα φυσάει, πάει να παρασύρει κι αυτόν, αλλά είναι ασήκωτος, βράχος. Ακλόνητο «πώς να καταστρέψετε το groove” στυλ. Υπάρχει περίπτωση να ηχογραφούσαν live οι μουσικοί και αυτός μόνος του σε άλλο δωμάτιο; Ω ρε φίλε, χώνει και solo εδώ ο man, εύγε! Και πάλι μαγικό κόψιμο από τον ηχολήπτη, fade out με τσεκούρι.
  5. That Joke Isn’t Funny Anymore. Πολύ ευχάριστη η ακουστική αλλαγή, μπράβο. Πήγα αυθόρμητα να πω «παιχταράς ο μπασίστας» αλλά συγκρατήθηκα. Δίνει αέρα ο καημένος, αλλά μου κάνει εντύπωση μόνο και μόνο επειδή έχω ήδη στερητικό από την έλλειψη edge. Τουλάχιστον ο δικός μας έχει να λέει τις ιστορίες του. Είναι κάπως βαρετός ηχητικά όμως, δεν είναι; Ωραίο το πληκτράτο ηχόχρωμα από πίσω. Σαν να προσπαθούν να το σώσουν συνεχώς όμως μου ακούγεται, ή να καταθέσουν όλες τις ιδέες και όχι σαν μια joint προσπάθεια ενός συγκροτήματος. Ας συνεχίσω, μπορεί να κάνω και λάθος.
  6. How Soon Is Now? Ωωω, εφετζίδικο 80ς ποπ με ολίγη Depeche τσίπα. Εντάξει, η χιτάρα είναι γνωστή, δεν έχει νόημα το honest εδώ. Σίγουρα όμως προτιμώ τις κιθαριές που ακούγεται πιο ζωντανή η μουσική.
  7. Nowhere Fast. Να και ο καντρι ο κιθαρίστας πάλι. Drumbeat τρένου, δε μπορεί να ακουστεί διαφορετικά. Ταιριάζουν και οι φωνητικές γραμμές παραπάνω εδώ. Μπορεί και να το έγραψαν όλοι μαζί αυτό. Έχω παραιτηθεί πλέον από οποιαδήποτε προσδοκία να βρω κομμάτι με ενδιαφέρον twist. Όπως ξεκινά, έτσι και τελειώνει. Δεν είναι και προς θάνατον βέβαια, απλά θα μου άρεσε.
  8. Well I Wonder. «Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια» intro. Έπιασε και λίγο παραπάνω ένρινο αυτός και μου θύμισε εκκλησία. Ξαναήρθε το shake του ποτού που λέγαμε στην αρχή. Εντάξει, αυτό είναι το τέρμα βαρετό κομμάτι του δίσκου, τέλος. Με μιζέριασε και αυτή η βροχή…
  9. Barbarism Begins At Home. Περιπετειώδες ριφφάκι. Με δυο κλικ παραμόρφωση, έμπαινε και στο “Powerslave”. Σε αυτό το κομμάτι κάτι deep θέλει να πει, αλλά μάλλον χάνεται εκεί που γαβγίζει. Το πιστεύω πλέον ότι οι μουσικοί το έχουν για κάτι πιο challenging, αλλά δεν τους αφήνει αυτός, επειδή έχει πιάσει το ερμηνευτικό του ταβάνι και φοβάται να μείνει πίσω. Αντιπαθέστατος καριόλης. Και ορίστε η απόδειξη, στα τελευταία 2 λεπτά που το βουλώνει, η φάση γίνεται Daft Punk επιτυχία, 25 χρόνια πριν.
  10. Meat Is Murder. Μήπως να ελπίζω σε λίγη περιπέτεια; Δεν είναι ίδιο με τα υπόλοιπα. Ω γαμώτο, αγελάδα είναι αυτό; Το θέμα είναι το προφανές. Υποθέτω το 1985 ήταν πιο breaking issue, ας μην είμαστε τόσο αυστηροί. Έχει πάρει όλο το χώρο αυτός για τις περιγραφές του και αναπόφευκτα η μουσική στριμώχνεται στη γωνία. Θα μπορούσαμε να του παραχωρήσουμε αυτό το ένα κομμάτι, αν δεν είχε κάνει όλα τα άλλα βαρετά. Και αν δεν έβαζε ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΤΑ να βελάζουν σε αυτό. Γιατί το τελευταίο πράγμα που ήθελε να ακούσεις σε αυτό το album είναι το πρόβατο και μια απειλητική πριονοκορδέλα.

 

Point taken Mr. Morrissey, θα μπορούσα να παρακαλέσω για λίγη ζωντάνια την επόμενη φορά; Ευχαριστώ…

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο