The King is gone. Μια μεγάλη απώλεια στον κόσμο των blues.

bb

Ό,τι και να πει κανείς για τον ΒΒ Κing είναι λίγο. Τα λόγια στερεύουν και η τυπική καταγραφή βιογραφικών πληροφοριών  φαντάζει ανεπαρκης όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την είδηση του θανάτου ενός τόσο μεγάλου καλλιτέχνη, όπου με τον δικό του μοναδικό τρόπο κατόρθωσε να επηρεάσει ολόκληρη την ιστορία της μπλουζ, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τους μεταγενέστερους μουσικούς του είδους. Όπως είχε άλλωστε αναφέρει και ο μουσικοκριτικός Francis Davis στο ‘The History Of The Blues’ : “Το όνομα BB Κing αποτελεί έννοια συνυφασμένη με τη μπλουζ μουσική, όπως αντιστοίχως συνέβαινε και με τον Louis Amstrong και τη Τζαζ . Δεν είναι αναγκαίο να είσαι λάτρης του συγκεκριμένου ήχου , προκειμένου να τον γνωρίζεις. ”

Σε ηλικία 89 ετών έφυγε από τη ζωή ο Θρύλος  Riley B. King. Ο Βασιλιάς βασανιζόταν αρκετά χρόνια από υψηλή πίεση και διαβήτη , μέχρι που τις τελευταίες βδομάδες η δυσχερής κατασταση υγείας του τον οδήγησε δύο φορές στη νοσηλεία του σε νοσοκομείο του Λας Βέγκας. Η τελική μάχη δόθηκε στην οικία του , στη Νεβάδα, όπου ξεψύχισε. Ωστόσο, η θνητή φύση του δεν τον εμπόδισε να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή, μέσω της υστεροφημίας που οι μοναδικές μουσικές δημιουργίες του παρέχουν. H βαθιά φωνή του και τα ρευστά κιθαριστικά παιξίματα του , που δικαίως τον έχουν καταστήσει έναν από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών, σε συνδυασμό με το δεξιοτεχνικό vibrato του και τις συναισθηματικά φορτισμένες ερμηνείες του, αποτελούν αδιαμφισβήτητους παράγοντες που επιβεβαιώνουν πως ο BB King ήταν , είναι και θα είναι ένας από τους βασικούς συνοδοιπόρους μας στα μπλουζ της ζωής…

Ο King γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1925 κοντά στην πόλη Itta Bena, ως μέλος μια αγροτικής οικογένειας. Όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες της blues, ξεκίνησε τραγουδώντας gospel ενώ στην πορεία επηράστηκε ιδιαίτερα από τον καταρτισμένο μπλουζ κιθαρίστα των προ-πολεμικών χρόνων Lonnie Johnson. Υπαίτιος ωστόσο για την εμβάθυνση  στο μουσικό είδος αποτέλεσε και ο θείος του Bukka White, o οποίος φημολογείται ότι προσέφερε ως δώρο στον BB King και την πρώτη του κιθάρα, η οποία κατά τα μεταγενέστερα χρόνια αντικαταστάθηκε από την αγαπημένη του κιθάρα ‘Lucille’, μια Gibson ES-355 , που όπως και ο ίδιος ομολογεί στο ομώνυμο κομμάτι, του έσωσε τη ζωή…

Η δεκαετία των 50’s αποδείχτηκε ιδιαίτερα παραγωγική για τον BB King, αφού κατά αυτό το διάστημα παρήχθησαν πολλά από τα πιο αξιομνημόνευτα αριστουργήματά του. Κάποια από τα οποία ήταν τα “Whole Lotta Love”, “You Upset Me Baby”, “Every Day I Have The Blues” και “Please Love me” μεταξύ άλλων, με αποτέλεσμα να διευρυνθεί ακόμα περισσότερο η όλο και αυξανόμενη φήμη του.

To ταλέντο καθώς και η απόλυτη προσήλωση του στην μουσική έφεραν ως λογικό απότοκο ένα μεγάλο αριθμό αξιοσημείωτων συνεργασιών με σημαντικούς καλλιτέχνες. Πώς θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει τη συνεργασία του με τον Eric Clapton στο μουσικό διαμάντι ‘Riding With The King’, ή το ‘When Love Comes To Town’ που ηχογράφησε τo 1998 με τους U2 , σε ένα κομμάτι που διαφαίνεται άριστα η δυναμική φωνή του King σε συνδυασμό με του Bono. Περίτεχνα διαμορφωμένη ήταν η διασκευή του ‘Υou Shook Me’ με τον John Lee Hooker. Παρά το γεγονός ότι το ‘You Shook Me’ αποτελούσε κλασικό τραγούδι -γραμμένο από τον Willie Dixon- που εκτελείτο συστηματικά στις συναυλίες των Led Zeppelin από τον Jimi Page και τον Robert Plant, οι δύο αυτοί καλλιτέχνες κατόρθωσαν να το επαναδιασκευάσουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο καθιστώντας το μια νέα μουσική οντότητα. Δε θα μπορούσαν να παραλειφθουν και συνεργασίες όπως αυτή με την Daryl Hall στο ‘ Ain’t Nobody Home’ ή με τηνKoko Taylor στην upbeat διασκευή του ‘Something You Got’. Και τέλος οφείλουμε να παραθέσουμε την συνεργασία του με τον Peter Green, τον κιθαριστικό θρύλο των Fleetwood Mac και τον μοναδικό μουσικό που όπως είχε ο ίδιος ο BB King ομολογήσει, τον είχε αγχώσει σε ό,τι αφορούσε το κιθαρστικό ταλέντο του. Άγχος βέβαια στη συνεργασία τους δεν διαφαίνεται – παρά μονάζα αμοιβαίος σεβασμός και αλληλο-αναγνώριση ταλέντου εκάτερων.

H πολυετής προσφορά του BB King στον μουσικό χώρο του προσέφερε την αναγνώριση που άρμοζε στη δουλειά του. Αφου πολυάριθμες ήταν οι διακρίσεις του, από την εισαγωγή του στο Blues Hall of Fame και στο Rock & Roll Hall of Fame εώς τα πολυάριθμα Grammy που έλαβε. Φυσικά, η υπεραπασχόληση και η μουσική επιτυχία του ήρθε με ένα κόστος. Οι αέναες περιοδείες του, που διαρκούσαν από 150 εώς και 300 μέρες το χρόνο, του στέρησαν την επίτευξη μιας υγειούς προσωπικής ζωής. Η θέση του όμως τόσο στον κόσμο της μπλουζ, όσο και στην ευρύτερη μουσική ιστορία θα παραμείνει ακλόνητη , καθώς είναι γερά θεμελιωμένη στις πανέμορφες μελωδίες του που ουδέποτε θα πάψουν να συγκινούν τον ακροατή.

 

Μαρίλη Κουλολιά


Ακούει παθολογικά Tom Waits. Όταν δεν βασανίζεται από (εκτός τόπου και χρόνου) υπαρξιακά, υπεραναλύει τα πάντα μέχρι αηδίας (χωρίς συνήθως να καταλήγει κάπου). Είναι γκρούπι του Ντέιβιντ Λιντς.