“The Late Post” feat. Allochiria

allo1

Οι Allochiria είναι ένα ιδιαίτερο συγκρότημα. Όχι τόσο για το είδος μουσικής που παίζουν αλλά περισσότερο για το συναίσθημα που βγάζουν στα τραγούδια τους (το οποίο “μεγαλώνει” αρκετά στις συναυλίες τους). Αφού είχαν γίνει live darlings της εγχώριας underground σκηνής, κυκλοφόρησαν το Omonoia, έναν δίσκο που αξίζει να μνημονεύεται στο μέλλον για το μουσικό και συναισθηματικό του βάθος. Ακολούθησαν ακόμα περισσότερες εμφανίσεις και μια ευρωπαική περιοδεία στα καπάκια. Και τώρα τι; Αυτό ακριβώς ζητήσαμε να μάθουμε και εμείς.

 

Έχουν περάσει σχεδόν 2 χρόνια από την κυκλοφορία του “Omonoia”. Θέλω να μου πείτε εάν αυτός ο δίσκος κατάφερε να αλλάξει κάτι στους Allochiria και ταυτόχρονα εάν εσείς (κοιτώντας τον πλέον με ασφάλεια) θα αλλάζατε κάτι σε αυτόν.

Νομίζω πάντα η κυκλοφορία ενός άλμπουμ γεννά από μόνη της εμπειρίες που αλλάζουν ένα συγκρότημα. Πέρα από την όλη διαδικασία της ηχογράφησης, καλείσαι πλέον να παρουσιάσεις το υλικό αυτό σε συναυλίες, κάτι το οποίο σε ωριμάζει μουσικά. Οπότε σίγουρα είμαστε πιο έμπειροι αλλά και με περισσότερες ευθύνες απέναντι στο έργο μας. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, ενώ προφανώς υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό, είναι ασέβεια στους τότε εαυτούς μας να πούμε ότι θα αλλάζαμε κάτι. Αυτοί ήμασταν τότε, αυτό κυκλοφορήσαμε.

 

Πριν λίγους μήνες πραγματοποιήσατε την πρώτη σας ευρωπαική περιοδεία και η αλήθεια είναι πως ακούμε πολλά ντόπια συγκροτήματα να μιλούν για τις εμπειρίες τους από κάτι τέτοιο, με αρκετό ρομαντισμό, προτείνοντας και σε άλλους να το κάνουν οπωσδήποτε. Είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα ή τα (αναμενόμενα) ζόρια σου αφήνουν στο τέλος μια γλυκόπικρη γεύση;

Πάντα υπάρχουν δυσκολίες, η εμπειρία είναι φανταστική, αλλά παρ’ όλα αυτά πολλες φορές η κούραση ξεπερνά τη λογική. Όπως και να έχει, μια τόσο έντονη εμπειρία σαν κι αυτή που ζήσαμε δεν μπορεί να μας αφήσει γλυκόπικρη γευση και είμαστε σίγουροι πως όλοι θα το ξανακάναμε αύριο το πρωί. Ανυπομονούμε να το ξανακάνουμε.

allo2

Δεν θα ξεχάσω την εμφάνιση σας, σαν support στους Deafheaven. Ο λόγος είναι πως είχατε έναν εξαιρετικό ήχο και μια μεγάλη σκηνή να διαχειριστείτε. Παρόλα αυτά, το συναίσθημα που βγάλατε, ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό που υπάρχει στον αέρα όταν παίζετε μπροστά σε 50 άτομα. Μήπως τελικά δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε θέματα μεγάλης/μικρής σκηνής και το μόνο που μετράει είναι η ειλικρίνεια της εκάστοτε μπάντας;

Απλά παίζεις την μουσική σου και αυτό αρκεί. Το να παίζεις μπροστά σε μεγάλο κοινό είναι πιο εκστατικό, αλλά οι μικρές σκήνες έχουν σίγουρα περισσότερη ζεστασιά. Αναφορικά με την ειλικρινεία νομίζουμε πως αν είσαι ειλικρινής ως προς τον εαυτό σου και ως προς αυτό που θες να κάνεις και να πεις, τότε είσαι και με τον υπόλοιπο κόσμο.

 

Επίκαιρη ερώτηση: θρησκευτικοί πόλεμοι, χρήμα>ζωή, τρομοκρατία παντού γύρω μας και άλλα χίλια δυο προβλήματα που υπήρχαν, υπάρχουν και δυστυχώς θα συνεχίσουν να υφίστανται. Τελικά υπάρχει ελπίδα για τον άνθρωπο ή είναι απλά ένα καρκίνωμα που θα αυτοεξαφανιστεί από τον πλανήτη αργά ή γρήγορα; Υπάρχει κάτι που σας δίνει ελπίδα για το αύριο;

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος της ερώτησης, συμφωνούμε απόλυτα. Είμαστε και παραμένουμε. Την άποψη περί καρκινώματος την βρίσκουμε αρκετά μηδενιστική, μια προσπάθεια ως προς την αλλαγή της δομής της κοινωνίας ίσως να έφερνε καλύτερα αποτελέσματα. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή και είμαστε και 5 άτομα, δεν γίνεται να σου πούμε μια κοινή γνώμη ως μπάντα, ο καθένας έχει τις απόψεις του.

 

Last but not least, έχουμε κάποιο νέο για καινούργια σας κυκλοφορία; Υπάρχει φρέσκο υλικό ώστε να ξέρουμε πόσο διαφορετικό ακούγεται σε σχέση με το “Omonoia”;

Είμαστε ήδη σε διαδικασία ηχογραφήσεων για το δεύτερο άλμπουμ και χωρίς να ακούγεται κλισέ, είμαστε ενθουσιασμένοι με το καινούριο υλικό. Μάλλον είναι μια φυσική εξέλιξη του “Omonoia”, ελπίζουμε να αρέσει και σε εσάς.


Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.