“The Late Post” feat. Puta Volcano

puta2

Τι διαβάζεις στο μουσικό Τύπο συνήθως; Με το «συνήθως» να είναι η λέξη-κλειδί στην προηγούμενη πρόταση. Δισκοκριτικές, live reviews, αφιερώματα (διαφημιστικής χροιάς και μη), κείμενα γνώμης, συνεντεύξεις. Αυτά δεν είναι πάνω κάτω; Η επιτυχία ορίζεται και η επιδίωξη δρομολογείται όσον αφορά τους μουσικούς δημοσιογράφους (θα αστειευτώ περαιτέρω για αυτό αργότερα) στο να πετύχουμε τον εκάστοτε καλλιτέχνη πάνω στη φωτιά. Τη στιγμή της κυκλοφορίας, αμέσως πριν το μεγαλύτερο live της καριέρας του, τώρα που το buzz είναι εντονότερο. Όλα κρίνονται βάσει αυτού.

Σαν αναγνώστης, σκέφτομαι κάθε φορά που εντοπίζω μια τέτοια βιασύνη, το ίδιο πράγμα: Μόνο τώρα έχει να μου πει κάτι ενδιαφέρον αυτός ο άνθρωπος; Καταλαβαίνω την αμοιβαία ανάγκη media και καλλιτέχνη για προώθηση, ο ένας ξύνει την πλάτη του άλλου, όμως μετά από δέκα μαζεμένα interviews στα οποία λέγονται πάντα τα ίδια πράγματα, εξαντλείται το θέμα και τα ξαναλέμε σε δυο χρόνια;

Ποτέ δε μου άρεσε αυτή η σχέση. Αισθάνομαι σαν να περνάω ΚΤΕΟ το αυτοκίνητο, οκ το έκανα, έβγαλα την υποχρέωση, μπορώ να το ξεχάσω μέχρι την επόμενη φορά. Οπότε σκέφτηκα να κάνουμε κάτι άλλο.

Το “The Late Post” είναι μια ενότητα όπου μιλάμε με καλλιτέχνες όταν έχει κλείσει ο κύκλος του κάθε δίσκου. Όταν έχει κατακάτσει η σκόνη και όλοι μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρότερα. Δική μας συνεισφορά; Ευθύβολα σφηνάκια ερωτήσεων. Η δική τους; Ειλικρίνεια και μόνο.

Κάνουμε την αρχή με τους Αθηναίους Puta Volcano, που μετά την κυκλοφορία του “The Sun” φαίνονται να έχουν χτυπήσει bullseye. Ο Άλεξ Παπαθανασίου είναι απέναντί μας και κάνει όλο αυτό το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο.

 

 

• Τώρα που έχει περάσει τόσος καιρός, είσαι ακόμα ευχαριστημένος με το album; Ακούγεται όπως πρέπει, δουλεύτηκε όπως θέλατε, απέδωσε τελικά όλη εκείνη η περίοδος με τις αλλαγές μελών, με την ένταξη σε δισκογραφική, με τις καθυστερήσεις;

Θα απαντήσω αντίστροφα, για να αφήσω τη σωστή γεύση. Η δική μου άποψη για το αν ακούγεται όπως πρέπει δεν θα μετρήσει το ίδιο με αυτή ενός ακροατή, αλλά αν μη τι άλλο, δεν αδικήσαμε το υλικό, το γράψαμε όπως του έπρεπε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δουλεύτηκε όπως θα θέλαμε γιατί μας πήρε πολύ καιρό να το τελειώσουμε και θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το αν απέδωσε ή όχι αν αυτό είχε γίνει σκόπιμα. Κυρίως έγινε λόγω της νομαδικής φύσης των ηχογραφήσεων. Η αλλαγή του μπασίστα, δεν επηρέασε το άλμπουμ γιατί το είχαμε ήδη τελειώσει, αλλά το έκανε λίγο πιο δύσκολο στο να το απολαύσουμε γιατί ο Άλεξ έφυγε λόγω ανάγκης, δεν είχαμε ούτε έχουμε κακές σχέσεις (shoutout to WΑλVES). Η δισκογραφική για εμάς ήταν κάτι καινούριο αλλά τα παιδιά στη Frontyard  αγαπάνε πολύ αυτό που κάνουν και έτσι ήταν πολύ ομαλή η είσοδος μας στο χώρο. Τώρα που έχει περάσει τόσος καιρός λοιπόν και παρά τις όποιες δυσκολίες, είμαι πολύ ευχαριστημένος γιατί ακόμα δεν έχουμε κουραστεί από αυτό το άλμπουμ και 2+ χρόνια μετά αυτό είναι σημαντικό.

 

• Μετά την κυκλοφορία, κάνατε πολύ mainstream promo. Όσο κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει τελοσπάντων, σε ένα ιντερνετ είμαστε όλοι. Εννοώ ότι εκείνη την περίοδο σας είδα στα μεγάλα websites (lifo, popaganda, vice, protagon κλπ), προφανώς σαν αποτέλεσμα promotional σχεδίου, με την έννοια ότι δεν καλύπτουν τη rock n roll επικαιρότητα σε σταθερή βάση. Διέκρινες κάτι διαφορετικό στην επαφή με αυτά τα μέσα, κάτι που δε βρήκες στα πιο παραδοσιακά μουσικά media;

Περίεργη επιλογή λέξης το mainstream. Είναι ζωτικής σημασίας τα μεγάλα sites και τα έντυπα αδερφάκια τους, γιατί το μεγαλύτερο συστατικό του rock ανά τα χρόνια ήταν και είναι το image, και ποιος καλύτερος για να το φτιάξει από έναν σωστό μουσικό δημοσιογράφο. Απλά νιώθω ότι υπάρχει μια διαφορά φάσης, ενώ υπάρχουν mainstream μέσα ενημέρωσης, δεν υπάρχει mainstream σκηνή, παρά τα όποια μεγάλα ονόματα υπάρχουν. Και σηκώνει κουβέντα γιατί θα έκανε πολύ καλό στην Αθηναϊκή σκηνή να υπήρχε. Υπάρχει σκηνή που ανεβαίνει, σίγουρα, αλλά δεν μπορεί να υποστηρίξει τη βαρύτητα που έχει (ή δεν έχει) ο όρος mainstream. Δεν υπάρχουν τα αντίστοιχα μέσα που θα σε κάνουν mainstream και καθαρά από άποψη logistics αν θες, δεν υπάρχει αρκετός κόσμος για να γίνεις. Σίγουρα υπήρξε μια εμφανής κινητικότητα στο internet χάρη σε αυτά τα μέσα, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι ακόμα το ισχυρότερο μέσο είναι το word of mouth και αυτό δεν ελέγχεται εύκολα, απλά θα έρθει με το χρόνο.

 

• Αρκετές ήταν και οι ζωντανές εμφανίσεις. Ευχαριστημένοι με απόδοση και ανταπόκριση;

Πολύ ευχαριστημένοι γιατί μετά το release στο Ρομαντσο που πήγε πολύ καλά , είχαμε την ευκαιρία να σβήσουμε από την “to-do list” της μπάντας δύο μεγάλα αντικείμενα. Το ένα ήταν το unplugged live που κάναμε στο Six Dogs, κάτι που δεν είχαμε ξανακάνει μας έδωσε την ευκαιρία να στριμώξουμε το υλικό μας σε άλλες φόρμες και με έξτρα μουσικούς. Το δεύτερο ήταν το Rockwave που πήγε επίσης καλά, γιατί πάντα θέλαμε να παίξουμε σε ένα festival με catering. Done. Πρόσθετο bonus το τεράστιο stage, το απέναντι βουνό και ο κόσμος πανέτοιμος για rawk.

puta3

• Πόσο διαφορετικοί είναι οι Puta Volcano σήμερα, από εκείνη τη μπάντα που είδαμε στα lizard sessions ;

Μας πιάνεις στη φάση που ρωτάμε το ίδιο. Γράφουμε νέο υλικό, οπότε αναγκαστικά πρέπει να δούμε που βρισκόμαστε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και να μην ξέρουμε τι θέλουμε να παίξουμε , έχει μεγαλώσει η λίστα με πράγματα που δεν θέλουμε να παίξουμε και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό για να φτάσουμε ακόμα πιο κοντά στον πραγματικό μας ήχο.

 

• Τώρα που ο κύκλος έχει κλείσει, τι λες για το rock n roll; Το ζεις; Φτάσατε το πρώτο μαξιλαράκι του ονείρου, έχεις ηχογραφημένο το δίσκο σου στα χέρια σου. Είναι η ζωή όπως την περίμενες;

Δεν θα έλεγα κύκλο. Μάλλον για σπείρα μιλάμε, κάθε φορά θα κοιτάμε το ίδιο σημείο από έναν όροφο πάνω και “βλέπουμε κύκλους” (pun intended και δωρεάν profound truths). Το πρώτο πραγματικό μαξιλαράκι είναι η βίλα στο LA. Εμείς είμαστε ακόμα σε επίπεδο σουβέρ, μπορεί αυτό το σουβέρ να προστατεύει ένα υπέροχο εβένινο γραφείο από ένα ποτήριο burbon παλαίωσης δεκαπέντε αιώνων αλλά ο ιδιοκτήτης του “μαξιλαριού” πίνει το burbon μέσα στη βίλα του (αυτή στο LA) και το αφήνει επιδεικτικά πάνω στον έβενο εν μέσω staring contest. Πέρα από την πλάκα όμως, είναι λίγο δύσκολο να το βάλεις σε πραγματικές διαστάσεις. Σίγουρα αν μπορούσα να μιλήσω στον 16χρονο Άλεξ θα μου έσφιγγε το χέρι και θα έλεγε “job well done”. Οι σημερινοί Puta όμως λένε , οκ, αλλά 16χρονών είναι, τόσα ξέρει τόσα λέει. Και πάνε για το επόμενο άλμπουμ.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο