They’re just superheroes

super1

Κάποτε, ήμουν κι εγώ από αυτούς που υπερασπιζόντουσαν και εθίζονταν με τα comic book movies –και αργότερα σειρές. Σε βαθμό που είχα αφίσες, άρχιζα να μαζεύω comics, έβλεπα ό,τι έβγαινε από μαρβελο-ντισι και δεν άντεχα να μιλάνε άσχημα για τους αγαπημένους μου υπερήρωες. Αυτό όμως άλλαξε και το παρατήρησα όταν δεν έτυχε να πάω να δω στον κινηματογράφο δεύτερο Guardians of The Galaxy. Και όχι μόνο δεν πήγα να το δω, δεν μου ήρθε ποτέ η επιφοίτηση να το ψάξω να το δω έκτοτε. Το ίδιο συνέβη και με τις σειρές. Είτε βαρεμάρα, είτε θα είχε κάτι άλλο το μενού για binge watching, δεν έκανα ποτέ το κουράγιο να δω κάτι. Όταν βγήκε το Thor: Ragnarok όμως, ήθελα πάρα πολύ να πάω να το δω, όπως και έκανα –και πέρασα πολύ ωραία εν τέλει. Οι απόψεις όμως ήταν αρκετά διφορούμενες για τη συγκεκριμένη ταινία, αφού πολλοί δεν συμφώνησαν με την τροπή που πήρε το πράγμα με το όλο χιούμορ και τα συναφή. Αυτό με έκανε να συλλογιστώ: γιατί εμένα δε με χάλασε τόσο πολύ αυτό, ενώ κανονικά έχοντας επενδύσει τόσο πολύ σε αυτές τις ταινίες θα έπρεπε. Με τα πολλά κατέληξα στο ότι έχω μπουχτίσει.

Υπήρξε μία περίοδος, όπως συμβαίνει πάντα, που όλα βρίσκονταν στην απόλυτη ακμή τους και ότι έβγαινε ήταν πολύ καλό έως τέλειο, από ταινίες και σειρές. Μέχρι και οι βλακειούλες τύπου Arrow και Flash στο CW, βλέπονταν ευχάριστα. Είχαμε ένα πολύ καλό Avengers, ο Batman πάντα θα είναι στις καρδιές μας ο Christian Bale και όχι άδικα, και γενικά υπήρχε γαλήνη και ηρεμία. Το αποκορύφωμα φυσικά ήταν όταν μπήκε στο παιχνίδι το Netflix και στις οθόνες μας το υπεραγαπημένο Daredevil. Εδώ και περίπου (θα τολμήσω να πω) 1,5 χρόνο όμως, έχουμε πλέον περάσει στην παρακμή. Σε μία φάση που τα comic book adaptations έχουν ισοπεδώσει την όποια ποιότητα θα μπορούσαν να έχουν, υιοθετώντας το παλιό καλό quantity > quality, γιατί πού τους χάνεις πού τους βρίσκεις, από τους νέρντουλες θα γεμίσουν οι τσέπες των εταιρειών παραγωγής. Άντε ένα Dr Strange από δω, άντε κανένα Wonder Woman από κει, κάτι γινόταν, αλλά πλέον ήθελε πολύ για να βρεθεί καλή, solid ταινία.

Η απαρχή της κατηφόρας φυσικά έγινε με το δεύτερο Avengers, κι ας μη θέλουν πολλοί να το παραδεχτούν. Έπεσαν πολλοί να κατηγορήσουν παραγωγούς, σεναριογράφους μπλα μπλα μπλα. Αλλά έκαναν τα στραβά μάτια. Από κει και πέρα όμως, άρχισαν όλα να παίρνουν την κάτω βόλτα και κανείς δεν φαινόταν να το παραδέχεται. Το φταίξιμο, βέβαια, όλο έπεφτε στην DC, που από το Superman μέχρι το Suicide Squad δεν μπορούσε να σταυρώσει ταινία για ταινία (γκούχου και σειρά γκούχου), καταλήγοντας όλοι να εθελοτυφλούν στα όποια ψεγάδια είχε η αγία Marvel και έκαναν τεμενάδες μπροστά στην κάθε ανακοίνωση για καινούριο adaptation.

Πλέον το 2017 τελειώνει, οι ταινίες είναι πολλές, οι σειρές είναι περισσότερες απ’ότι έχω το κουράγιο να μετρήσω, και βρίσκομαι εδώ, μετά από χρόνια πόρωσης, να είμαι άπειρα ξενερωμένη. Οι σειρές δεν ξέρουν καν που βαδίζουν οι ίδιες, οι ταινίες η μία χειρότερη από την άλλη. Οι πιο καινούργιες προσπάθειες τύπου Supergirl, Inhumans, Legends Of Tomorrow δεν βλέπονται για κανένα λόγο. Κάτι πήγε να κάνει το Gifted, αλλά είχαμε το Heroes χρόνια πριν, τι να κλάσει αυτό. Επομένως, αυτό που με προβληματίζει είναι γιατί συνεχίζουμε να τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά τη στιγμή που οι ίδιοι ξέρουμε πόσο πολύ έχει αρμεχτεί το concept του comic book adaptation; Μήπως να σταματήσουμε να τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά; Μήπως να σταματήσουμε να φτάνουμε σε σημείο να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για το αν η Marvel είναι καλύτερη από τη DC και το αντίστροφο; Μήπως να τις αποδεχτούμε σαν τη μυθοπλασία που πραγματικά είναι, και απλά να κοιτάμε να περάσουμε καλά;

Γιατί, για να πάρω για παράδειγμα το Thor που ανέφερα και πιο πάνω, αν μου θύμισε ένα πράγμα αυτή η ταινία, αυτό είναι πως πηγαίνεις να δεις κάτι ανάλογο για να περάσεις καλά. Καλή και η ανάλυση, καλό και το MCU αλλά μέχρι ένα σημείο. Έχουμε φτάσει να βλέπουμε περισσότερα superhero movies/series από όσες μπορούμε να καταναλώσουμε, πόσο μάλλον από όσες υπάρχουν. Οι παραγωγές σαφώς και δε θα σταματήσουν, τουλάχιστον για τα επόμενα 2-3 χρόνια, απλά το θέμα είναι πως πρέπει να αρχίζουμε να αφομοιώνουμε το είδος των ταινιών/σειρών αυτών σαν κάθε άλλο είδος ταινιών/σειρών που υπάρχει. Σε κάθε είδος, υπάρχουν τα καλά, τα μέτρια και τα χάλια. Έτσι και εδώ, κάποια δε θα βλέπονται και κάποια θα έχεις να τα προτείνεις για χρόνια σε φίλους και γνωστούς.

Οπότε, μπορεί να μπερδεύει ο συλλογισμός μου, αλλά πλέον είμαι από τους πολλούς που δε θα χολοσκάσουν γιατί υπάρχει ένα μικρό κενό στην πλοκή είτε γιατί η εκάστοτε ταινία θα έχει 68,7% δράση και όχι 72,6% στο σύνολό της και αν είχε ένα αστείο λιγότερο θα ήταν τέλεια κλπ κλπ. Πλέον, ό,τι και να μας ταϊζουν, το καταπίνουμε αμάσητο και καταλήγουμε σε εμφύλιο πόλεμο (see what I did there) μεταξύ μας για χαρακτηρες που στην ουσία δεν μπορούμε καν να ταυτιστούμε. Απλά αράζουμε και παρακολουθούμε. Και δεν είναι ανάγκη να δει κανείς ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Αρκούμαστε και με ένα φιλτράρισμα για μείνουν τα λίγα και τα καλά.

 

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου