Τι έγινε ρε μάγκες; Τελικά είναι τόσο καλό το καινούργιο Norma Jean;

norma

Το έβλεπα παντού αλλά δεν έδινα σημασία. Στο Facebook όλη η core (και μη) κοινωνία παραμίλαγε, 2-3 γνωστοί μίλησαν με τα καλύτερα λόγια, τα reviews ήταν αποθεωτικά και κάπως έτσι το ξανασκέφτηκα. Ας του δώσω μια ευκαιρία μιας και γίνεται σούσουρο (σημάδι που αρκετές φορές είναι δίκοπο μαχαίρι).

Το Polar Similar των Norma Jean έχει κλέψει καρδιές. Και όχι άδικα θα προσθέσω εδώ. Κάποιοι το θεωρούν δίσκο της χρονιάς για τον σκληρό ήχο (δεν θα πω πως δεν είναι για να γλιτώσω το ξύλο και επίσης δεν θα πω πως είναι για να γλιτώσω το ξύλο από τους άλλους μισούς) και τελικά κατάλαβα το γιατί (χρειάστηκαν απλά 3-4 ακροάσεις).

Οι τύποι από την Georgia είναι παλιές καραβάνες στο metalcore και έχουν δώσει δίσκους μνημεία στο παρελθόν (εγώ γουστάρω κάργα το Redeemer μετά από το απολαυστικό ντεμπούτο τους, Bless The Martyr And Kiss The Child) ενώ ταυτόχρονα σταμπαρίστηκαν με την ταμπέλα του χριστιανικού ακραίου ήχου εξαιτίας των στίχων τους. Λεπτομέρειες για να υπάρχει συνεννόηση είναι αυτά. Το ζουμί είναι πως έδιναν πάντα βάση περισσότερο στο core (λέγε με Converge με ψήγματα από τους θεούς Botch) και γι’ αυτό κατάφεραν να ξεχωρίσουν από την σαβούρα.

Τι έχουν να μας πουν σήμερα;

Καταφέρνουν τα εξής: 1) να ακουστούν σύγχρονοι, μην ξεχνάμε πως υπάρχουν στην πιάτσα εδώ και 14 περίπου χρόνια και 2) να θυμίσουν σε όλους γιατί αγάπησαν αυτόν τον ήχο. Πήραν όλα τα συστατικά του και τα ένωσαν άψογα. Απλά και όμορφα εδώ έχουμε songwriting της προκοπής και όχι απλά κόψε-ράψε riffs.

Στα συν, ο όμορφος πειραματισμός που διακατέχει σημεία του δίσκου (με αποκορύφωμα το στρατηγικά τοποθετημένο Reaction).

Τώρα καταλαβαίνω γιατί ξετρελάθηκαν όλοι. Ελπίζω όταν το ακούμε του χρόνου, να έχει την ίδια βαρύτητα που το διακατέχει και σήμερα. Ο χρόνος θα δείξει.

Y.Γ.: Fun fact – παρότι μιλάμε ουσιαστικά για comeback και ταυτόχρονα για έναν από τους καλύτερους δίσκους που έχει κυκλοφορήσει η μπάντα, η θέση του Polar Similar στα charts, είναι η χειρότερη που είχε ποτέ δίσκος τους.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.