Τι στο διάολο θέλουν οι Black Mountain από την ψυχή μας;

black

Πριν λίγους μήνες βρέθηκα σχεδόν τυχαία σε μια κωμόπολη των Η.Π.Α. (περισσότερο χωριό για την ακρίβεια) με το όνομα Black Mountain. Μια κουκίδα στον χάρτη, δίπλα στα νότια Απαλάχια Όρη. Μέρος ξεχασμένο από θεούς και δαίμονες με υπέροχη φυσική ομορφιά βεβαίως βεβαίως. Ιδανικό είτε για να ξεκινήσει την καινούργια του ζωή κάποιος που ανήκει στο πρόγραμμα μαρτύρων του F.B.I. είτε το κατάλληλο μέρος για να εγκατασταθείς ενώ έχεις σκηνοθετήσει τον θάνατο σου και δεν θέλεις σε βρει ούτε ο διάολος.

Αντίθετα, το συγκρότημα των Black Mountain από το Vancouver, ζει και δημιουργεί μέσα σε ένα είδος/κουλτούρα που έχει γίνει πιο πολυσύχναστο και από τους δρόμους του Τόκιο εν ώρα αιχμής.

Λίγο στόουνερ (άντε πάλι), λίγο occult και η κιθάρα μου.

Η αλήθεια είναι πως η όλη ΦΑΣΗ, έχει κορεστεί. Τα συγκροτήματα που αξίζουν έχουν ξεχωρίσει και οι κυκλοφορίες του “κιλού¨ βγαίνουν με το τσουβάλι. Γι’αυτό τον λόγο, έχω σταματήσει να ασχολούμαι. Εκτός και αν εμφανιστεί κάτι που αξίζει.

Μα τον Βούδα, οι Black Mountain με το IV (τον καινούργιο δίσκο τους ντε) τα κατάφεραν. Εδώ και μια εβδομάδα τους ακούω συνέχεια. Ο λόγος; Έχουν καλά τραγούδια. Με πιασιάρικα σημεία που θα σιγοτραγουδήσεις, με κλασσικό ροκ που θα σε κάνει να κουνήσεις πάνω κάτω το κεφάλι εξαιτίας της cool ρυθμικής κιθάρας, με σωστή 70’s ψυχεδέλεια και άριστα αντρικά και γυναικεία φωνητικά.

Θα μπορούσαν να το γυρίσουν στο mainstream, το prog rock τους γλυκοκοιτάζει που και που και η μάγκικη μουσική κοινότητα τους έχει αγκαλιάσει ενώ χαιδεύει τα μούσια της. Δες το βίντεο από κάτω, τσέκαρε με τι ατομάρες έχουμε να κάνουμε και πάτα play.

Απλά άσε τις ταμπέλες στην άκρη και απόλαυσε τη μουσική. Σε ικετεύω.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.