Την ημέρα Rockstar, το βράδυ Popestar

ghost

Βράδυ της 23ης Ιουνίου 2014 και ενώ οι Ghost βρίσκονται στη σκηνή του Heavy By The Sea (ωραία είχαμε περάσει εκείνη τη μέρα – αν εξαιρέσεις τον ελάχιστο ύπνο που έριξα μετά τη συναυλία και το κρέας -λάστιχο- για- νταλίκα που κατανάλωσα έξω από το χώρο του φεστιβάλ), το debate, ως προς το εάν αυτό που κάνουν οι μασκοφορεμένοι Σουηδοί λίγα μέτρα πιο πέρα, έχει θέση στον σύγχρονο σκληρό ήχο των 10’s έχει πάρει φωτιά.

Οι υποστηρικτές (εγώ και άλλος ένας δηλαδή) καταλήξαμε με ποσοστά ΚΚΕ (μ-λ) αλλά αυτό δεν μας πτόησε καθώς εκείνη τη στιγμή ακούω τον Papa Emeritus II να τραγουδάει “If you have ghosts…you have everything” και η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο (διότι γουστάρουμε Roky Erickson, να τα λέμε αυτά). Η απορία όμως παρέμεινε. Για να λυθεί μια και καλή με την πρόσφατη κυκλοφορία του “Popestar” EP.

Είχαμε καταλάβει τι παίζει και στο παρελθόν αλλά πλέον οι Ghost βροντοφωνάζουν πως δεν είναι οι KISS του 2016. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτή δεν είναι η μοναδική τους απασχόληση.

Έχοντας παραδώσει 3 full length (τα οποία είναι σταδιακά το ένα καλύτερο από το άλλο) και καπαρώνοντας μέσα σε σύντομο (σχετικά) χρονικό διάστημα την θέση του επόμενου μεγάλου classic rock – heavy metal (πες το όπως θέλεις) ονόματος, μας αποκαλύπτουν κάθε λίγο και λιγάκι την πιο Desmond Child πλευρά τους. Και κάτι τέτοιο μόνο φάουλ δεν είναι.

Φαίνεται ξεκάθαρα πως έχουμε να κάνουμε με συγκρότημα που όχι απλά λατρεύει να κυκλοφορεί EP’s με διασκευές σε outsider επιλογές – guilty pleasures – pop διαμάντια για να γεμίσει τα κενά ανάμεσα στους κανονικούς δίσκους (αν και η εταιρεία τους μπορεί να έχει αντίθετη άποψη) αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ξεκάθαρο mission statement.

Διατηρώντας την ροκάδικη όψη τους, εμμέσως μας λένε πως η κατάκτηση της κορυφής θέλει δουλειά αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται μελωδία. Popular μελωδία που θα βρει τον δρόμο της μέσα από μαυροφορεμένους μεταλλάδες που κάνουν air guitar σε ακροατήρια μεγαλύτερου βεληνεκούς. Θα μου πεις, δεν κάνουν διασκευή σε Beyonce, προτιμούν τους Eurythmics. Δεκτό αλλά ακόμα δεν έχουμε δει όλα τα κομμάτια του puzzle ενωμένα.

Καλώς ή κακώς (καλώς λέω εγώ) χρειαζόμαστε τους Ghost σήμερα. Πέρα από την (μάλλον Σουηδική εμφυτευμένη) αίσθηση που έχουν στο songwriting, πέρα από το image, το οποίο βέβαια αν δεν έχεις τα τραγούδια και την αισθητική του χιούμορ να το καλύψει, δεν πας πουθενά, μας λένε ξεκάθαρα πως ο Δούρειος Ίππος για το μεγάλο breakthrough ήταν, είναι και θα είναι η πιασιάρικες μελωδίες και τα pop στοιχεία (οι Beatles προφανώς και παραμένουν επίκαιροι).

Γι’ αυτό, ας μην ξαφνιαστούμε εάν στον επόμενο δίσκο τους δούμε ένα πιο Def Leppard πρόσωπο να κερδίζει κατά κράτος την Metallica λογική. Από κάτω θα είμαστε και θα τραγουδάμε σαν ξετρελαμένες κορασίδες.

Υ.Γ.: Εσείς πόσες φορές έχετε ακούσει στο repeat το Square Hammer;

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.