Το 2016 είναι η χρονιά που η jazz επιτίθεται στο κινηματογραφικό πανί

jazz

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα παραπονεθεί για το μεγάλο αριθμό μουσικών biopics που γυρίζονται τα τελευταία χρόνια. Κατά τη γνώμη μου είναι λιγότερα από όσα πρέπει και ανυπομονώ για όλα όσα πρόκειται να φιλμαριστούν. Μου αρέσει η μουσική, μου αρέσουν οι ταινίες για μουσική, οι βιογραφίες των ηρώων, η επίδραση όλων αυτών στις κοινωνίες, δεν υπάρχει τίποτα σχετικό που να μη θέλω να το δω, να το μάθω, να το κατανοήσω.

Ευτυχώς το Hollywood δείχνει να συμπονά την κατάστασή μου και ξεγεννά τη μια βιογραφική ταινία, μετά την άλλη. Τόσο πολύ μάλιστα, που μπορούμε πλέον να τις χωρίζουμε σε κατηγορίες. Το 2016 είναι η χρονιά που η jazz εισβάλλει στους κινηματογράφους με 3 films, από εκείνα που έχουμε την πολυτέλεια να αφήσουμε την actual μουσική στην άκρη. Γιατί; Μα, επειδή αυτοί οι χαρακτήρες ήταν πάντα, πολλά περισσότερα από κάμποσες νότες στη σειρά…

 

nina

Nina

Είδα πρόσφατα το ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, το “What happened, Miss Simone?” και ειλικρινά, άλλαξε όλη την οπτική που είχα για αυτήν. Πως λένε ότι καλύτερα να μη γνωρίσεις ποτέ σε προσωπικό επίπεδο τους ήρωες σου, για να μην απογοητευτείς; Κάτι τέτοιο συνέβη και σε μένα, όχι όμως με καταστροφική επίπτωση.

Εκνευρίστηκα που επέτρεπε στο σύζυγο/manager να την ξυλοφορτώνει, απογοητεύτηκα που αποξενώθηκε από την κόρη της όταν ήταν μικρή, μόνο και μόνο για να της κάνει τη ζωή κόλαση όταν θα γινόταν έφηβη, πίστευα ότι θα είχε το hindsight να μην αφήσει την ιδεολογική της ταύτιση με τους Μαύρους Πάνθηρες να καταστρέψει την καριέρα της.

Δε γίνεται όμως να μη σε κερδίσει η θέληση που είχε να επιστρέψει στη μουσική μέσα από όλα αυτά, επειδή δε θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Αυτό, νομίζω είναι και το βασικό θέμα αυτής της φετινής ταινίας. Η Zoe Saldana δείχνει δυο-τρεις spot on σκηνές ταύτισης με τη Nina, το story αφηγείται την προσπάθεια να ξανασταθεί στα πόδια της μετά από μια αυτοκαταστροφική περίοδο και η μουσική; Αχ, αυτή η μουσική…

 

born

Born To Be Blue

Ο Chet Baker ε; Μάλιστα, ο Chet Baker. Ώστε μια ταινία για τη ζωή αυτού του τύπου. Δεν ξέρω τι εικόνα έχετε εσείς για όλους αυτούς τους παλιούς, ασπρόμαυρους jazz θρύλους, των οποίων η εικόνα αναδύεται μέσα από πολυκαπνισμένα, κακοφωτισμένα clubs, εγώ όμως πάντα πίστευα ότι είναι ιδιαίτερα σοφιστικέ τύποι. Τους περιβάλλει και αυτή η μυθολογία της ποιοτικής μουσικής, του ανωτέρου επιπέδου τέχνης, που τουλάχιστον για μένα που μεγάλωσα σαν πιτσιρικάς rocker, φάνταζε απόμακρο.

Χρειάστηκαν λίγος καιρός ενασχόλησης για να καταλάβω ότι οι jazzmen που γέννησαν το είδος ήταν πιο παρακμιακοί, πιο αυτοκαταστροφικοί και σίγουρα, καθόλου περισσότερο εκλεπτυσμένοι από οποιονδήποτε άλλο μουσικό που έζησε την τέχνη του στα άκρα. Ο Chet Baker διεκδικεί βάθρο σε όλες αυτές τις κατηγορίες και το ότι το ταλέντο του είχε την ισχύ να διαφανεί, λέει πολλά. Αξιέπαινος τρομπετίστας, αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να λιώσω σαν το κερί κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του και αυτή η βελούδινη φωνή με κάνει να θέλω να αγκαλιάσω τρυφερά τα ηχεία μου.

Στο “Born To Be Blue” υποθέτω θα πάρουμε ισόποση δόση και από τους δύο αυτούς κόσμους και έχω μια εντύπωση ότι θα ξαναμιλήσουμε για το τι έφτιαξε εδώ ο Ethan Hawke, κάπου την περίοδο των Όσκαρ…


miles

Miles Ahead

“If you wanna tell a story, come with some attitude, man”.

Ευχαριστώ Don Cheadle. Που μάζεψες τα κουράγια σου και έφτιαξες (όπερ σημαίνει σκηνοθέτησες/πρωταγωνίστησες) σε μια ταινία για τη ζωή του Miles Davis. Την αρχή και το τέλος του cool, με άλλα λόγια. Είναι μαγικό, που ένας άνθρωπος άλλαξε το πρόσωπο της jazz 3-4 φορές ολομόναχος και στον απολογισμό της μυθολογίας του, αυτό είναι απλά το μισό. Ο Miles Davis ήταν ένας τύπος από εκείνους που δεν τους χωράει ο τόπος. Οκ, είχε πολλαπλά θέματα με το blackness του και πολλά περισσότερα με όσους δεν το σέβονταν, όμως ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει γι’ αυτό; Ο τύπος δε σήκωνε μύγα στην τρομπέτα του για το παραμικρό και αυτό το attitude έπαιζε μεγάλο ρόλο και στην τέχνη του.

Το potential αυτής της ταινίας είναι περίπου ίσα με το Θεό, λίγοι χαρακτήρες μπορούν να ισορροπήσουν τόσο πιστά τέχνη και τσαμπουκάδες, και αν ζούσε ο Miles σήμερα και όχι το ’50, θα ήταν εκείνος ο πρώτος μαύρος πρόεδρος. Αν σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις, δες αυτό το trailer. ΑΥΤΟ ΤΟ TRAILER!

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο