Το 31 του Rob Zombie είναι τόσο κακό που βλέπεται ευχάριστα

31

Όλοι ξέρουμε πως στο μέλλον ο Rob Zombie θα μνημονεύεται περισσότερο για τις μουσικές του δραστηριότητες παρά για την καριέρα του σαν σκηνοθέτης.

Προφανώς και λατρεύουμε το “House Of 1000 Corpses”, βρίσκουμε ξεκαρδιστικά υπέρcult το “The Devil’s Rejects”, τα δυο “Halloween” καλύτερα να μην τα σχολιάσουμε, το “The Haunted World Of El Superbeasto” παραμένει το κρυφό του διαμάντι και το “The Lords Of Salem” μπορεί να άφησε ανάμικτα συναισθήματα αλλά κατά βάθος το γουστάραμε.

Φέτος επιστρέφει με το “31”. Μια ομάδα εργαζόμενων σε τσίρκο που ταξιδεύουν κάπου στο πουθενά, απαγάγεται από μανιακούς οι οποίοι (μιας και είναι ανήμερα του Halloween) τους βάζουν να παίξουν το 31, ένα παιχνίδι που… anyway, δεν έχει νόημα να αναλύσουμε την ιστορία.

Το θέμα είναι πως πρόκειται για μια ταινία του Zombie κάτι το οποίο σημαίνει πως περιέχει βία, μπινελίκια, ακόμα περισσότερη βία, κλασσικά rock τραγούδια, κι άλλη βία και πάει λέγοντας.

Απλά αυτή τη φορά το σενάριο μαζί με τη σκηνοθεσία είναι τόσο τραγικά που η ταινία αμέσως κερδίζει το βραβείο “χειρότερης cult κυκλοφορίας” για το 2016.

Οι διάλογοι είναι απαράδεκτοι, οι ερμηνείες το ίδιο, η ιστορία παιδική. Κι όμως, είναι τόσο κακό που το βλέπεις (όχι με το ζόρι) και περνάς καλά.

Εάν θέλεις να κάνεις χαβαλέ με την παρέα σου για 2 ώρες, τρώγοντας ποπ κορν και σχολιάζοντας το πόσο άκυρο είναι το 31, προτείνεται ανεπιφύλακτα. Μόνο μην το πάρεις στα σοβαρά. Ούτε ο ίδιος ο δημιουργός δεν το έχει κάνει. Έτσι δεν είναι Rob;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.