Το 6-track EP των Waλves είναι καλύτερο από το τελευταίο cd που αγόρασες

waves

Έχουμε πει πολλές φορές πως τα ντεμπούτα είναι οι μεγάλες μας ελπίδες. Πως τα συγκροτήματα με καριέρα (a.k.a. τέχνη σε γραμμή παραγωγής) δύσκολα ξεφεύγουν από τη ρουτίνα τους και μας εκπλήσσουν.

Ταυτόχρονα, είμαστε μανιώδεις fans της ποιότητας έναντι της ποσότητας στη μουσική. Έχω τουλάχιστον 15 πολύ αγαπημένους δίσκους που θα ήταν δυο φορές αγαπημένοι εάν είχαν τα 6 καλύτερα tracks και μόνο, υπάρχει άπλετος χώρος στα σκουπίδια για τα υπόλοιπα 7 fillers.

Με τα δεδομένα αυτά, το ολόφρεσκο EP των Αθηναίων Wayves (τα χιψτεράδικα – λ – να τα φυλάξετε για το Pitchfork) φαίνεται να παρέχει πρόσφορη επιφάνεια για να ακουμπήσω τις προσδοκίες μου. Αντέχουν αυτά τα 6 κομμάτια το βάρος τους; Για να δούμε τι συμβαίνει εδώ και ας κάνουμε ταμείο στο τέλος.

Αν μου άρεσε κάτι σε αυτό το EP, είναι ότι δεν επέτρεψε στην εξυπνακίστικη εύκολη κριτική που διακατέχει τους μουσικογραφιάδες, να πάρει τον έλεγχο. Με μια μόνο ματιά στη bandcamp σελίδα τους και τις πληροφορίες που έχει, θα μπορούσε κάποιος να φτιάξει το μισό review.  Τι βλέπουμε λοιπόν;

Αφαιρετικό εξώφυλλο, περίτεχνη ονομασία, electronic punk rock indie post-rock είναι τα tags, synth patterns και constructive wave interference λένε οι περιγραφές. Πριν πατήσω το play, περιμένω να ακούσω: Μουσικούς με heavy background, να προσπαθούν να βρουν νέους τρόπους να διοχετεύσουν τις διακριτές μελωδίες τους και να γίνει εμφανές ότι είναι επιδέξιοι χειριστές αλλά προς θεού, όχι ασήκωτοι metallists. Είναι θεάρεστο έργο και πάμπολλοι neo alternative ήρωες παλεύουν στο ίδιο πεδίο.

Βρήκα κάτι τέτοιο μέσα στη μουσική; Προφανώς. Τα κομμάτια έχουν έναν ανάλαφρο αφηγηματικό χαρακτήρα, είναι γεμάτα νότες και ήχους (#θάνατος_στα_ομιχλώδη_ηχοτοπία) και τα παλικάρια έχουν ικανότητες και ξεκάθαρο στόχο να φτιάξουν ένα πλαίσιο όπου οι lead ιδέες τους θα αναδεικνύονται. Συγκεκριμένα, τα λεφτά μου τα ακουμπάω στο “Fantoche” που κλείδωσε την ταυτότητά του με ηχηρό και σαφή τρόπο.

Αυτά όμως, τα ξέραμε σχεδόν εξαρχής. Ο έλεγχος που διατηρεί το “Wayves” είναι στα στοιχεία που δεν περιμένεις να βρεις. Όσο κι αν αγαπάμε το δημιουργό, σε αυτή την περίπτωση ο πρωταγωνιστής είναι αυτή η ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ παραγωγή. Ξεκάθαρος, διαυγής και χωρίς κενά, το πόσο καλά ακούγεται αυτό το πράγμα είναι αντικείμενο σεμιναρίου.

Δεν περίμενα επίσης τόσο leading χαρακτήρα φωνής. Οι περισσότεροι κρύβονται πίσω από την ανεπάρκεια τους και το fuzz των ενισχυτών. Εδώ υπάρχουν πράγματα να ειπωθούν και βγαίνει ο man μπροστά και τα λέει. Ίσως το βίτσιο μου να ήθελε περισσότερο starιλίκι και arena attitude, όμως θέλω να πιστεύω ότι αυτή θα είναι η έκπληξη της επόμενης κυκλοφορίας.

Τι μου λείπει για να κλείσει η εικόνα; Το live. Τους έχασα για πολύ λίγο πρόσφατα και οι πληροφορίες μου λένε ότι το ψάχνουν ακόμα, αλλά θα το βρουν. Δεν ανησυχώ. Αυτή η άνετη ροή του μπάσου, μου δίνει μια αισιοδοξία ότι είναι θέμα χρόνου. Σίγουρα και οι Mars Volta δεν το βρήκαν αμέσως. Οπότε μπορούμε να περιμένουμε λίγο ακόμα και αυτούς τους Αθηναίους τριτοξάδερφους, έτσι δεν είναι;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο