Το «Deliver Us» των Darkest Hour έχει επέτειο 10ετίας και η ζωή μου επίσης…

del

Τι είναι αυτό που κάνει ένα album σπουδαίο; Μα φυσικά η καλή μουσική που περιέχει θα μου πεις. Είναι όμως τόσο απλό;

Το «Deliver Us» των Darkest Hour έχει αυτή την εβδομάδα την επέτειο 10 χρόνων από την κυκλοφορία του και προσωπικά, πρόκειται για κεράκια σε μια τούρτα που αποκλείεται να μη σβήσω. Κι αυτό δε θα συμβεί επειδή ήταν το album που μου έδωσε κάποιος μεγαλύτερος να ακούσω σε τρυφερή ηλικία, ούτε εκείνη η αρχαιολογία που αποθεώθηκε σε καλοκαιρινά αφιερώματα περιοδικών. Δεν είναι album που κάποιος μου υπαγόρευσε να εκτιμήσω, είναι album που το έζησα όπως έπρεπε.

Όπως το βλέπω εγώ, η κρίση ενός δίσκου ως σπουδαίου και η σημασία της επετείου του έχει 3 άξονες. Τι έκανε ο καλλιτέχνης τότε, τι έκανα εγώ τότε και τι κάναμε μαζί, τότε.

Το καλοκαίρι του 2007, οι Darkest Hour είχαν πάρει φωτιά. Είχαν ήδη ένα τσουβάλι σεβασμό από την hardcore κοινότητα καθ’ότι τίμια παλικάρια και με 4 κυκλοφορίες σταθερά από τη Victory Records που έσταζαν φωτιά και ορμητικότητα. Ηχογραφούσαν στον Καναδά υπό το βλέμμα του Devin Townsend το επερχόμενο album τους με το οποίο θα κλωτσούσαν την πόρτα του heavy metal κόσμου, o John Baizley τους φιλοτέχνησε το artwork, είχαν ετοιμάσει τις σουηδικές σφήνες για τα καλογραμμένα κομμάτια τους, ο Kriss Norris έγραψε ονειρεμένα solos που έκαναν τα Dream Theater tattoo του να φαίνονται λιγότερο cheesy και πως θα μπορούσαν να χάσουν έχοντας ένα album χωρίς fillers;

Το καλοκαίρι του 2007, εγώ είχα πάρει φωτιά. Βρίσκομαι σε εκείνη την παντοδύναμη φάση πριν τα 30, όπου είσαι ταυτόχρονα ανεξάρτητος αλλά και χωρίς σοβαρές υποχρεώσεις, είμαι φρέσκος δισκοπώλης έχοντας βρει την κλίση μου στην πόλη που αλώνιζα ως φοιτητής, συγκατοικώ με τον καλύτερο μου φίλο απέναντι από το αγαπημένο μας bar και εξασκούμε το νέο άθλημα του binge watching με Prison Break και Lost, ανανεώνω τον έρωτα με το αίσθημα τα Σαββατοκύριακα και γράφω μανιωδώς. Όλα αυτά απαιτούν αρκετές μετακινήσεις και τι είναι αυτό που απαιτούν οι μετακινήσεις; Το κατάλληλο soundtrack, ακριβώς. Αρχίζουν να συνδέονται οι τελείες;

Για τον τρίτο άξονα του αλγόριθμου και το τι κάναμε μαζί οι Darkest Hour κι εγώ, έπρεπε να περιμένω κάμποσους μήνες. Ήταν στην Αθήνα που τους έφερε η περιοδεία τους και ήταν από εκείνες τις φορές που έχεις ένα γεμάτο AN Club να βράζει από κέφι και ετοιμότητα. Το fanbase τους ήταν δυνατό και ετοιμοπόλεμο, μόνο που οι Darkest Hour δεν ήταν εκεί. Αν θυμάμαι καλά, είχαν καθυστέρηση στην πτήση από Μόσχα και θα αργούσαν. Τα support έπαιξαν και τελείωσαν, αλλά οι headliners δεν είχαν φτάσει ακόμα. Οπότε τι έκαναν οι περίπου 400 Αθηναίοι, σε ένα κλειστό χώρο, έχοντας μπροστά τους μια άγνωστο πόσο μακρά αναμονή; Έδειξαν χαρακτήρα, αυτό έκαναν.

Περίμεναν σαν κύριοι και κυρίες και δεν κουνήθηκε από τη θέση του κανείς. Όταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασε ο John Henry τρέχοντας με ένα ταμπούρο παραμάσχαλα, ακολουθούμενος από τους υπόλοιπους, αγνοώντας κούραση και ταλαιπωρία, ζήτησαν ένα γύρο σφηνάκια ουίσκι και όρμησαν στη σκηνή, ήταν σαν να γύρισε κάποιος ένα power up κουμπί και ήταν όλοι έτοιμοι να κάνουν εκείνη τη βραδιά όσο αξιομνημόνευτη έγινε τελικά.

Και όλο αυτό, θα προσπαθήσει να το καλύψει κάποιος marketeer με ένα αυτοκόλλητο που θα λέει «10 year anniversary reissue»; Καλή τύχη, αδερφούλη…

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο blog G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο