Το Euro ξεκινάει σήμερα αλλά οι Γάλλοι σήκωσαν ήδη την metal κούπα

gojira

Η ζωή μας έχει καταντήσει προβλέψιμη μέχρι αηδίας: μόλις ξυπνήσεις το πρωί για να πας στη δουλειά θα ρίξεις από μέσα σου ένα καντήλι, όταν σηκωθείς από την τουαλέτα θα κοιτάξεις πάντα να δεις τι γέννησες, την Guinness ξεκινάς να την απολαμβάνεις από το δεύτερο ποτήρι, ο Τσίπρας θα διαπραγματευτεί τουλάχιστον μια φορά το τρίμηνο και οι Gojira θα βγάλουν τον metal δίσκο της χρονιάς.

Τα δείγματα σκάσανε στη μούρη μας και το παραμύθι ξεκίνησε. “Έγιναν πια ώριμοι”, “το Magma είναι το δικό τους Black Album”, “τι ρεφρενάρες είναι αυτές μα τον Βούδα” και πάει λέγοντας. Υπό νορμάλ συνθήκες όλα τα παραπάνω θα φάνταζαν γραφικά και παρωχημένα. Έλα όμως που έχουν μια βάση.

Και αυτή η βάση είναι πως κανένας στην ουσία δεν περίμενε με τρελή ανυπομονησία τον καινούργιο δίσκο των Γάλλων. Ξέρεις γιατί; Σχεδόν οι περισσότεροι το είχαν στανταράκι πως θα γαμάει. Πέσανε μέσα; Πιο μέσα δεν γίνεται.

Οι Gojira στο Magma μας δείχνουν πως έχουν τον πειραματισμό στο τσεπάκι τους (τους έλειψε ποτέ;), πλέον κοιτάνε (όχι στα μάτια) υποτιμητικά οποιονδήποτε δηλώνει πως παίζει heavy metal, στρώνουν τον ήδη στρωμένο χαρακτήρα τους ακόμα περισσότερο και μας κερνάνε τραγούδια που θα λιώσουμε.

Τίποτα δεν μας εκπλήσσει πλέον. Έλα όμως που για πρώτη φορά αυτή η παρέα Γάλλων (μαζί με κάτι μουσάτους από την Ατλάντα) κάνει την ρουτίνα να φαντάζει τόσο απολαυστική.

Υ.Γ.: Γιάννη Καψάσκη το metal δεν πέθανε, απλά φρεσκαρίστηκε. Το είχε ανάγκη.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.