Το ‘Hotshot’ των Whereswilder είναι ακριβώς το album που ήθελα να ακούσω

14720540_1805906826316650_3958317658652237090_n

Ίσως ο Δεκέμβρης του 2014 να φαντάζει πλέον σχετικά μακρινός, πράγμα που δε συμβαίνει όμως σε καμιά περίπτωση με το ‘Yearling’ που κυκλοφόρησαν τότε οι Whereswilder. Κάτι παραπάνω από δύο χρόνια μετά, συνεχίζω να πιστεύω πως ο συγκεκριμένος δίσκος πέρα από εξαιρετικός στα σημεία του, ήταν και υπεραπαραίτητος σαν ένα (κατά πάσα πιθανότητα ακούσιο) statement στα πλαίσια της εγχώριας και όχι μόνο σκηνής. Ήταν μουσική που υπηρετούσε την μουσική την ίδια, που βρήκε με φυσικό τρόπο τη θέση της ανάμεσα στις καταβολές της, το μουσικό γίγνεσθαι του σήμερα και τον προορισμό της, δείχνοντας ξεκάθαρα πως ο ψυχεδελικός ήχος δεν ορίζεται από τσουβάλια fuzz και τσαπατσουλιάς που πολλές φορές απλά καλύπτουν την έλλειψη πραγματικού καλλιτεχνικού περιεχομένου. Όπως τα είχαμε πει και τότε, ίσως να μην ήταν ένας δίσκος που θέλαμε, αλλά ήταν ένας δίσκος που χρειαζόμασταν. Ή τουλάχιστον έτσι λειτούργησε για μένα.

 

Το ‘Hotshot’ έιναι μια φυσική συνέχεια που περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αλλά και μια κανούργια ιστορία που περπατά παραπέρα. Δεν είχε την ανάγκη να βρει τη θέση και τα σύνορά του στη μουσική γεωγραφία γιατί το είχε κάνει για λογαριασμό του το ‘Yearling’. Μπορούσε πλέον να αφοσιωθεί 100% στα κομμάτια του και αναλόγως έπραξε. Εκεί που το ‘Yearling’ χρησιμοποιούσε τους Beatles και το British Invasion των ’60s σαν βασικό σημείο αναφοράς, το ‘Hotshot’ διατηρεί αυτό τo αισθητικό κριτήριο μετατοπίζοντας όμως την προσοχή του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στον Hendrix και στους Crosby, Stills, Nash & Young, θυμίζοντας ίσως την διαδρομή που έκαναν Stones και Cream μεταγγίζοντας στον τόπο τους την γοητεία που τους ασκούσε η αμερικανική σκηνή και η κληρονομιά της.

 

Αν έπρεπε, ντε και καλά, να βάλουμε το ‘Hotshot’ κάτω από μια συγκεκριμένη ταμπέλα στο δισκάδικο ή τις προσωπικές μας συλλογές, θα ήταν κρίμα κι άδικο να το τοποθετήσουμε μαζί με δίσκους κάποιας μοντέρνης ψυχεδελικής σκηνής και όχι δίπλα στα προαναφερθέντα classics. Όχι μόνο γιατί το αξίζει, άλλωστε αυτό ο καθένας μπορεί να το κρίνει διαφορετικά, αλλά γιατί υπηρετεί τα ίδια ακριβώς πράγματα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, βοηθούμενο μόνο από τα παραπάνω μέσα που του παρέχει η εποχή του.

 

Σε κάθε επίπεδο, μιλάμε για ένα album με ισορροπίες που μοιάζουν άλλη μια φορά να προκύπτουν φυσικά. Το ‘Yearling’ τις βρήκε ψάχνοντας τα αντιπροσωπευτικά για τον ήχο των Whereswilder κομμάτια. Το ‘Hotshot’ τις είχε εκ των προτέρων γιατί φαίνεται να ψάχνει όχι λιγότερο, αλλά πιο στοχευμένα. Είναι ξεκάθαρο, με συναυλιακή διάθεση και στα 43 λεπτά του δεν συναντάται το παραμικρό filler. Και όπως οι Whereswilder του 2014 μου προσέφεραν έναν δίσκο που χρειαζόμουν να ακούσω, οι Whereswilder του 2017 μου προσφέρουν ακριβώς τον δίσκο που ήθελα.

 

Τα υπόλοιπα στα ηχεία σου στις 27 Μαρτίου που το ‘Hotshot’ κυκλοφορεί από την Inner Ear Records.

 

For the fans of: Όλων των ονομάτων που αναφέρθηκαν στο κείμενο.

Stay away: Αν σε νοιάζει περισσότερο με ποιο fuzz πετάλι γράφτηκε το τάδε riff από το riff το ίδιο Δεν υπάρχει λόγος να μην το ακούσεις.

Standout Tracks: ‘This Feeling’, ‘Mission To Sail’, ‘Going Down Again’, ‘A Hold On Me’

Score: Η τέχνη δεν διαγωνίζεται και δεν βαθμολογείται 10/10

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.