Το Infinity War απέδειξε ότι η Marvel θα σε έχει για πάντα στο τσεπάκι

war1

Το περιμέναμε; Το περιμέναμε. Ήρθε; Ήρθε. Τι άφησε; Το απόλυτο χάος.

Ο λόγος για το Infinity War, την 19η (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΔΗΛΑΔΗ) ταινία στη σειρά του Marvel Cinematic Universe, για την οποία έχω να πω τόσα πολλά, αλλά θα προσπαθήσω να μην κάνω κανένα απολύτως spoiler, πράγμα πάρα πολύ δύσκολο.

Μία μικρή παρένθεση για μία αναδρομή στο παρελθόν, όπου υπάρχει ένα άρθρο σε αυτό εδώ το site, στο οποίο δήλωνα πως έχω ξεπεράσει τη φάση με τα comics, πως μεγάλωσα πια για να πορώνομαι τόσο πολύ και ότι λίγα είναι πια τα καλά εκεί έξω σε αυτό το genre, και προπαντός, ότι πλέον οι ταινίες αυτές, πρέπει να βλέπονται απλά και χαλαρά.

Fast forward όμως στο κοντινό παρελθόν, με την Marvel να αποδεικνύει πως έχει τον τρόπο της να σε κάνει να σπας χαρακτήρα, αφού λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα του Infinity War, έκλεισα ηλεκτρονικά τα εισιτηριάκια μου, να μην πέσω στο μπούγιο η καψερή και μπήκα στο τρυπάκι και άρχισα να κάνω μερικές προβλέψεις λίγο από δω και λίγο από κει σε συζητήσεις που είχα. Έφτασα, κάπως έτσι, να πάω στην πρεμιερούλα, ταπεινά ταπεινά και αγχωμένη, να δω τι θα δω. Άγχος που επικεντρωνόταν γύρω από την πλοκή αλλά και για το πόσο κοντά ή μακριά θα ήταν η συνέχεια από το νερόβραστο Age Of Ultron.

war2

Και είμαι τώρα εδώ, ψάχνοντας τις λέξεις να το περιγράψω και μπορώ να πω πως κανένας δεν περίμενε αυτό που συνέβη. Έπεσα μέσα σε μία μόνο από τις προβλέψεις μου, και μετά από 2 ½ ώρες θεάματος βρέθηκα έκπληκτη, με το στόμα ανοιχτό και κάπου πρέπει να έπεσε και ένα δάκρυ, γιατί είμαι και γνωστή κλαψιάρα μέσα σε όλα τα υπόλοιπα. Μου πήρε λίγα λεπτά μέχρι να αρχίσω πάλι να σκέφτομαι λογικά, και περίμενα ήσυχα την post credit σκηνή, η οποία λόγω του ότι ήταν 1 και μοναδική, έπρεπε να ρολάρουν όλα τα credits, κάνοντας εκείνο το τέταρτο να μοιάζει υπερβολικά μακρύ.

Η Marvel απέδειξε ότι κέρδισε το στοίχημα, καταφέρνοντας να μην τα κάνει μαντάρα όταν συμμετέχουν σε μία ταινία σχεδόν όλοι της οι ήρωες, με στιβαρή πλοκή και χωρίς να της λείπει τίποτα. Το story, όσο πιο σύντομα γίνεται, προς αποφυγή και του παραμικρού spoiler, είναι πως ο Thanos ψάχνει όσα Infinity Stones του λείπουν και οι ήρωες κάνουν τα πάντα προκειμένου αυτό να μη συμβεί, σχηματίζοντας εξαιρετικά ενδιαφέροντες συμμαχίες.

Εκεί που πέτυχαν περισσότερο οι Russos, ήταν στο ότι χωρίστηκε απίστευτα καλά η ταινία και τα χρονικά περιθώρια που ξόδεψε σε κάθε μέτωπο, αφήνουν τον θεατή χορτασμένο από τον κάθε χαρακτήρα. Δεν κόπηκε από κανέναν τίποτα για να δοθεί κάπου αλλού και αυτό ισοδυναμεί σε τρομερή επιτυχία για έναν κολοσσό όπως το Infinity War. Κι όλα αυτά με μία έξτρα δόση δράσης, μέχρι και αγωνίας, δίνοντας ένα πολύ ικανοποιητικό αποτέλεσμα και κάνοντας το πρώτο μέρος του Infinity War, ένα ισάξιο sequel των Avengers που όλοι αγαπήσαμε, μετά την ξενέρα του Age Of Ultron. Επομένως, Joss Whedon κοίτα να μαθαίνεις πως γίνεται. Η ταινία δεν χάνει καθόλου χρόνο, μπαίνει κατευθείαν στο ζουμί και δεν κοπάζει πουθενά στα 150 λεπτά της. Και μέσα σε όλα, συνειδητοποιείς πόσο έχεις δεθεί με κάποιους χαρακτήρες, που αν μη τι άλλο παρακολουθείς από το 2008 (μεγαλώσαμε ε), αφού και χωρίς character development, έχεις φτάσει να νιώθεις οικεία με τους ήρωες, θεωρώντας τις κινήσεις τους ανάλογες των χαρακτήρων τους. Μέχρι και ο villain της υπόθεσης ήταν από αυτούς που άξιζαν τον κόπο και την αναμονή και εκεί στη Marvel κατάφεραν να τον αποδώσουν όπως έπρεπε.

war3

 

Νιώθοντας, επομένως, τόσο γεμάτη μετά από όλα αυτά, τα ελαττώματα που ενδεχομένως να είχε η ταινία, μου φάνηκαν σχεδόν ασήμαντα. Εντάξει, ναι, είχε λίγο παραπάνω χιούμορ από ότι θα μπορούσε και ο Hulk/Bruce Banner έχει θυσιαστεί στο βωμό του comic relief, αλλά παραδεχτείτε το, γελάσατε όλοi. Τουλάχιστον στις περισσότερες ατάκες.

Από κει και πέρα, όσοι δεν την έχετε δει ακόμα και θέλετε, συστήνεται ανεπιφύλακτα. Μπορώ με σιγουριά να πω πως οι προσδοκίες μου ξεπεράστηκαν κατά πολύ, και πως χαίρομαι τελικά, που η Marvel τόλμησε και δεν ακολούθησε κάποιον πιο ασφαλή δρόμο, όσον αφορά την πλοκή. Πού και πού μου έρχονται φλασιές από κάτι φωνές μέσα στην αίθουσα, του τύπου “TI;” και “OXI”, ένα κλάμα κάπου παραπέρα, ένα σνιφάρισμα μύτης πιο κάτω, βρισίδια από το πλάι και γενικά όλες εκείνες τις ανεκτίμητες αντιδράσεις που μπορεί να έχει κανείς, μαζί και τις δικές μου.

Μετά από το Infinity War, βγήκα από την αίθουσα μην μπορώντας να σκεφτώ κάτι άλλο για 2 ώρες τουλάχιστον, μιλούσα μόνο για αυτό και η διάθεσή μου άλλαζε συχνά. Όμως, αυτό που υπήρχε πάντα ήταν ο ενθουσιασμός, που με έκανε να θυμηθώ τον σχεδόν 16χρονο εαυτό μου όταν βγήκε από την αίθουσα, αφού είχε δει το πρώτο Avengers ακριβώς 6 χρόνια πριν, που είχε κυκλοφορήσει και εκείνο στις 26 Απριλίου. Εν ολίγοις, με έκανε να θυμηθώ γιατί αγάπησα αυτές τις ταινίες, πράγμα που το Age Of Ultron με έκανε να ξεχάσω. Αν μη τι άλλο με έκανε να καταλάβω και πως ένα κεφάλαιο της geeky πλευράς μου θα κλείσει σιγά σιγά και αυτό αναιρεί πράγματα για τα οποία θεωρούσα ότι ήμουν αποφασισμένη. Με λίγα λόγια, το Avengers: Infinity War, με έπιασε από τα μαλλιά και μου έστρεψε την προσοχή πάλι προς τους υπερήρωες και δε θα με αφήσει μέχρι να βγει το δεύτερο μέρος. Memes και θεωρίες θα απαρτίζουν τη ζωή μου από δω και πέρα. Επομένως, μέχρι να έρθει το τελευταίο κεφάλαιο, έχετε γεια.

 

 

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου