To live or not to λάιβ; The Black Keys Experience

2.Keyz

Μεγάλη υπόθεσις το YouTube. Προσέφερε αβίαστα εύκολη πρόσβαση σε ήχους καινούριους και παλιούς. Άποτέλεσε αφορμή για νέες αναζητήσεις από related σε related βιντεάκι. Προχώρησε σε μεγάλο βαθμό το communicating μουσικής σε φίλους, γκομενάκια που θέλαμε να εντυπωσιάσουμε και τυχάρπαστους που θέλαμε να τους κουνηθούμε για τη μουσικογνωστική μας ανωτερότητα. Ενίοτε ξελάσπωσε εμάς τους, επίδοξους και μη, ντιτζέηδες (δηλαδή το 127% του παγκόσμιου πληθυσμού, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή) σε βραδιές με ενοχλητικά άκυρα requests – «έλα, τρία ουίσκια ήπιε και θα πάρει κι άλλο, κάν’ του το χατίρι (ugh…)».

Υπάρχει όμως και μία έξτρα ιδιότητα του εν λόγω ιστοτόπου με διττή σημασία: είναι ΜΕΓΑΛΟΣ spoiler. Είναι, θεωρώ, εύκολα κατανοητή η διπλή φύση του spoiler-ing. Από τη μία, γλίτωσε κόσμο και κοσμάκη από ΠΟΛΛΑ κακά (δύο τελευταίοι δίσκοι In Flames, anyone?). Κακά τα ψέματα, στους οικονομικά χαλεπούς καιρούς που ζούμε, κάθε σεντ μετράει. Δε με πόνεσε ιδιαίτερα όταν αγόρασα ένα αδιάφορο cd των Cauldron Born (ποιων;) το 2001, οι λυκειακές χαρτζιλικάρες έπεφταν άφθονες οπότε no harm done. Αν γίνει αυτό φέτος: i) θα βλαστημήσω την ώρα και τη στιγμή που δεν έψαξα να ακούσω κανένα κομμάτι πριν αγοράσω το φρεσκοσερβιρισμένο turd των The Necroburburums (indie/garage/post-shoegaze black metal revival, φαίνεται ξεκάθαρα από τα «The», «necro-» και το καταληκτικό «s» η φάση τους), ii) θα ψάξω αμέσως να μεταπωλήσω με όση – όση χασούρα το cd σε κάποιον εξίσου ανυποψίαστο με το χτεσινό εαυτό μου και iii) θα βλαστημήσω την ώρα και στη στιγμή για τη χασούρα που προκάλεσε στην τσέπη μου το προαναφερθέν φρεσκοσερβιρισμένο turd.

Από την άλλη, ας μη κρυβόμαστε, we all hate spoilers. Παίρνουν όλη τη χαρά της ανακάλυψης, ξεμπροστιάζουν την εμπειρία καθαυτή και προκαλούν μια ενστικτώδη προκατάληψη. Τουλάχιστον για κάτι τύπους σαν εμένα, της συνομοταξίας των εναλλακτικών εγωκεντρικών αυθεντιών της Τέχνης (με μία λέξη, Τεχνο-douchebags), η unbiased πρώτη εμπειρία με κάθε καινούριο αρτιστικής έκφρασης είναι ξεχωριστής σημασίας, είτε αυτό λέγεται καινούριος δίσκος, είτε λέγεται live και πάει λέγοντας.

Που το πάω όμως; Μα, φυσικά στο σωτήριον έτος 2015 και πάλι. Σημαδιακή χρόνια. Πέραν του ότι ο γράφων κλείνει ακόμα ένα χρόνο αδιαμφισβήτητης εμπειρίας στο μονοπάτι προς την καθιέρωση (μπαίνω στα 30, bitches), το Rockwave Festival κλείνει 20 χρόνια ύπαρξης, άρα και πράττει τα δέοντα για να γιορτάσει την είσοδό του στην τρίτη δεκαετία ζωής. Μετά το atrocity της περσινής χρονιάς με σχεδόν αποκλειστικά άσχετα με τον ευρύτερο χώρο σχήματα και καλλιτέχνες (μα, Χαρούλη; ΜποFeel-U; Are you serious Rockwave;), είδαμε όλοι με χαρά μεγάλα ονόματα σκορπισμένα σε πολλές μέρες, όπως ο λατρεμένος Robbie Williams (δεν είναι «ροκ» αλλά τα σπάει και δεν δέχομαι κουβέντα), οι Black Rebel Motorcycle Club, οι Prodigy και οι Black Keys.

Υπέροχο, ε; Μια μπάντα που βρίσκεται στα χρόνια της ακμής της, ειδικά σε εμπορικό επίπεδο. Από τις κορυφαίες, αυτή τη στιγμή, παγκοσμίως στο rock ‘n’ roll, γεμίζουν στάδια και αρένες όπου παίζουν, πουλάνε σαν τρελοί επιτυχημένους δίσκους τον ένα πίσω από τον άλλο και γενικά είναι στην καλύτερή τους εποχή. Άκόμα και το περσινό Turn Blue, που αρχικά μου φάνηκε λίγο νερόβραστο, σταδιακά it grew on me και μπορώ να πω πως μερικά τραγούδια του δικαιολογημένα θα χωρούσαν στο setlist. Άρα, που είναι το κακό; Γιατί 500 λέξεις εισαγωγή για το διαφαινόμενο κακό που κολλάω να παρουσιάσω;

Εεεεεεε… εδώ έρχεται το YouTube για να spoilάρει το πράμα. Οι Black Keys δείχνουν, και μάλλον είναι, ψιλοκακοί live. Λίγο το ότι προσπαθούν να τα κάνουν όλα δύο άτομα, λίγο το ότι το ένα από αυτά είναι κουλό (Pat Carney σε αγαπώ nonetheless γιατί είσαι ωμός, outspoken μπάσταρδος), λίγο το ότι δενξέρωτι, οι ενδείξεις είναι εναντίον τους. Βέβαια, δε δηλώνω απόλυτος για αυτή τη διαπίστωση, μόνο η προσωπική εμπειρία μπορεί να αποτελέσει σίγουρη γνώμη. Ωστόσο, έχω μια μικρήηηηηη προκαταληψούλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Έτσι, καταλήγουμε στο reverse του Prodigy Paradox: σε εκείνη την περίπτωση, είναι μια μπάντα σε εξαιρετική live φόρμα με ένα κακό δίσκο να καλύπτει το μισό της setlist. Στο Black Keys Paradox, έχουμε μια μπάντα σε εξαιρετική στουντιακά φόρμα με μάλλον κακή απόδοση στα live της. Στη μια περίπτωση το πρότερο live experience με προκαταβάλλει θετικά για μια νέα συναυλιακή απόπειρα. Εδώ, τι γίνεται;

Η απάντηση δείχνει δυσκολούτσικη και, θεωρητικά, απαιτεί σκέψη και πολλούς παράγοντες για consideration. Ναι; Ε;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. Μιλάμε για μια απ’ τις μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη αυτή τη στιγμή, που μας κάνουν την τιμή να ανέβουν στη σκηνή και να ιδρώσουν αυτοί πρώτοι για να σε διασκεδάσουν, φτωχέ Έλληνα ακροατίσκε. Shut the fuck up και τσακίσου να δεις ένα συγκρότημα in its prime, κάτι που πριν μερικά μόλις χρόνια ούτε καν θα ονειρευόμασταν εδώ στην Ψωροκόσταινα. Μπορεί να μην έχω την τύχη να ακούσω το Keep Me, μπορεί το Lonely Boy να έχει πάθει burnout από τα αλλεπάλληλα παιξίματα ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ του πλανήτη, μπορεί ο Pat να είναι τόσο καλός drummer στα live όσο το 9μηνίτικο ιρλανδέζικο σέττερ του αδερφού μου (hint: δεν είναι), αλλά γαμώτο σου, είναι οι Black Keys και είναι στα ντουζένια τους. Τι το σκέφτεσαι;

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.