Το Montage Of Heck δεν είναι ένα συνηθισμένο μουσικό documentary…

montage

…διότι περισσότερο μοιάζει με μια κατάβαση στον Άδη της ψυχής του Kurt Cobain. Αν θεωρείς πως περίπου για 2 ώρες θα περάσεις ευχάριστα παρακολουθώντας ένα τυπικό-ευχάριστο ταξιδάκι σχετικά με την πορεία του frontman των Nirvana (και κατά προέκταση του ίδιου του συγκροτήματος), είσαι πιο γελασμένος και από τον ελληνικό λαό που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ.

Εδώ δεν έχει φρου φρου, αρώματα και rockstar success stories. Έτσι κι αλλιώς η ιστορία του μακαρίτη δεν ήταν ποτέ ένα ακόμα fairytale ροκ θριάμβου.

Βλέποντας το Montage Of Heck (με μικρά διαλείμματα πρέπει να ομολογήσω) θυμήθηκα την εμμονή που είχα με τους Nirvana στην τρυφερή ηλικία των 13. Τότε που ο πρώτος δίσκος “σκληρού ήχου” ο οποίος έκανε ύπουλα την είσοδο του στο καινούργιο μου στερεοφωνικό (με tape recorder παρακαλώ), ήταν το Nevermind. Η επιστροφή από το σχολείο η οποία συνοδεύονταν με ακροάσεις ολόκληρης δισκογραφίας στο πάτωμα, χαζεύοντας το weird artwork σαν κι αυτό του In Utero. Η απορία του “μα γιατί αυτοκτόνησε” να συναντά την ξενέρα του γεγονότος πως δεν ζούμε πλέον σε μια grunge εποχή. Και σε πείσμα ενάντια στους καιρούς και τις μόδες (fuck trends-death to false rock) να έχω μια ντουλάπα γεμάτη καρό πουκάμισα.

Βλέποντας το documentary κάποια ερωτήματα απαντήθηκαν ενώ κάποια άλλα θα παραμείνουν θολές αποχρώσεις μιας εποχής που πέρασε. Κάποιες εικόνες όμως θα συνεχίσουν να με στοιχειώνουν για πάντα.

Καταρχάς ο Brett Morgen έχει πολλά κιλά cojones. Αντί να ακολουθήσει ένα νορμάλ (σκηνοθετικά και αφηγηματικά) μονοπάτι, με την απαραίτητη μελαγχολία ανά διαστήματα, μας πιάνει από τον γιακά και μας ρίχνει σε έναν κόσμο μοναξιάς, αποξένωσης, μιζέριας, δράματος, ναρκωτικών, σημειώσεων, προσωπικών στιγμών, έτσι ώστε να καταφέρει να μας περάσει το αυτονόητο: ο Kurt Cobain υπήρξε βασανισμένος σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Κάτι το οποίο δημιουργήθηκε στα παιδικά του χρόνια (όλα από εκεί ξεκινούν εξάλλου) και τον έτρωγε σιγά σιγά σαν το σαράκι, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η σκοτεινή comic αισθητική, τα (λες και σε τρυπάνε με βελόνες) home made video με την Cortney Love, τα άρρωστα σκίτσα και σημειώσεις του Kurt είναι απλά ο πορτιέρης για την κόλαση. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση, οι στιγμές των live εμφανίσεων. Παρά την παράνοια, σου θυμίζουν γιατί αυτοί οι τρεις τύποι ήταν για μια περίοδο το μεγαλύτερο συγκρότημα στον πλανήτη.

Μια ακόμα υπενθύμιση ώστε να ξαναβάλουμε τα τραγούδια τους να παίξουν δυνατά και να τους ευχαριστήσουμε για αυτό που άφησαν πίσω τους.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.