Το Narcos είναι πιο εθιστικό από την κόκα του Πάμπλο Εσκομπάρ

narcos

Το Narcos πρέπει να είναι με διαφορά η καλύτερη σειρά βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει κάτι ανώτερο.

Η ζωή του διαβόητου Πάμπλο Εσκομπάρ (του μεγαλύτερου εμπόρου ναρκωτικών ever – κοκαίνης συγκεκριμένα) αποτυπώνεται τέλεια στην μικρή οθόνη και σε αυτό δεν θα μπορούσε παρά να παίζει ρόλο η ιστορία του. Διότι άλλο είναι να δημιουργήσεις μια τηλεοπτική σειρά σχετικά με ένα νορμάλ πρόσωπο και άλλο να προσπαθήσεις να περιγράψεις τον βίο και τις πράξεις του ανθρώπου που έφτασε να έχει ημερήσιο εισόδημα περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια.

Ξεκίνησε σαν μικροκακοποιός στο Μεντεγίν της Κολομβίας, στην πορεία εξελίχθηκε σε έναν από τους τοπικούς βαρώνους, και όταν η κοκαίνη έκανε την εμφάνιση της στα τέλη των 70’s, εξελίχθηκε στον κύριο παραγωγό και έμπορο της ο οποίος τροφοδοτούσε ολόκληρη την Αμερική και κατά συνέπεια όλο τον κόσμο.

Αδίστακτος, πανέξυπνος, αιμοσταγής (πολλές φορές είχε στρατό από οπλισμένα μικρά παιδιά σε φαβέλες και ταυτόχρονα δεν δίσταζε να διατάξει την εκτέλεση βρεφών) αλλά και οικογενειάρχης, κύλησε την Κολομβία μέσα στο αίμα αθώων, αμέτρητες φορές.

Οι δημιουργοί του Narcos αξίζουν συγχαρητήρια. Τσίμπησαν τον Wagner Moura ο οποίος είναι πειστικότατος στον ρόλο του Εσκομπάρ, βρήκαν τους σωστούς ηθοποιούς για τους δεύτερους ρόλους και γενικά οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Το ίδιο και η σκηνοθεσία καθώς σε μια σκηνή τυπικής συνομιλίας κρύβονται τόνοι κρυμμένης έντασης που περιμένεις να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Το μεγαλύτερο (φανερό;) χαρτί όμως, είναι η ίδια η ιστορία. Διότι θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα τόσες πολλές φορές που θα αναρωτιέστε εάν όλα αυτά τα ακραία, συνέβησαν όντως στην πραγματικότητα. Κι όμως, είναι 100% αληθινά. Ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό της όλης υπόθεσης.

Κόλλησα τόσο άσχημα με την σειρά που τελείωσα τον πρώτο κύκλο μέσα σε 2 ημέρες και τώρα περιμένω τον δεύτερο σαν αρρωστάκι. Σας προκαλώ να κάνετε το ίδιο. Δεν θα χάσετε.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.