Το παράνομο μουσικό downloading πέθανε και ο σκληρός πυρήνας της βιομηχανίας παραμένει ανίκητος

baroness

Βρίσκομαι σε απόγνωση. Έχει καταντήσει καθημερινή μου έννοια, κλικάρω τα ίδια συγκεκριμένα sites σαν μανιακός και όσο περνούν οι μέρες πείθομαι ότι μια ολόκληρη εποχή έχει τελειώσει.

Το μόνο που ήθελα; Να ακούσω έναν rock n roll δίσκο.

Είναι οι αρχές του Δεκέμβρη. Οι άνθρωποι της φάρας μας συγκεντρώνουν τους συμμετέχοντες για τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς και αρχίζει το υπέροχο μαρτύριο της αξιολογικής σειράς. Προσωπικά, έχω αποφασίσει να μη φτιάξω ψυχαναγκαστικά στρογγυλό νούμερο λίστας, θα βάλω όσα μου άρεσαν πραγματικά. Δε θα έχω το άγχος να συμπληρωθούν 20, 30, 40 albums, ας είναι 8, 12, 24. Έχω βάλει κάτω τα υποψήφια και είμαι κοντά στο σετάρισμα.

Αλλά μου λείπει ένα. Το “Purple” των Baroness.

Δεν είναι οποιοδήποτε ένα όμως, το single “Chlorine & Wine”  άγγιξε την καρδιά μου με τρόπο που με κάνει να πιστεύω ότι το album θα κινηθεί μεταξύ των θέσεων 1 και 3. Μπορεί να ενθουσιάζομαι υπερβολικά, αλλά αυτό δεν είναι το νόημα της ζωής;

Σπεύδω λοιπόν να το κατεβάσω, να το χορτάσω και να αποφασίσω την τελική του θέση. Αλλά όχι. Η ημερομηνία κυκλοφορίας του είναι 18 Δεκεμβρίου και μέχρι αυτή τη στιγμή, 15 μέρες πριν, δεν υπάρχει πουθενά. Ούτε στο Ρώσο που έχει πάντα τα γρηγορότερα leaks, ούτε στα 2-3 αμερικάνικα websites για αυτές τις δουλειές. Και θυμάμαι ότι όλη τη χρονιά φέτος, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ κάτι τέτοιο.

Καμία από τις σημαντικές κυκλοφορίες δε λήκαρε νωρίς. Στο παρελθόν βρίσκονταν albums στα torrents έναν και δύο μήνες πριν την ημερομηνία τους. Θυμάμαι απελπισμένες δηλώσεις συγκροτημάτων ό,τι καταστράφηκε η μαγεία της αναμονής. Θυμάμαι και τις ορδές των ενθουσιασμένων users να κυκλοφορούν το νέο για το τάδε leak στα fora με ταχύτητα αστραπής. Δεν έχει νόημα να μπούμε άλλη μια φορά στη συζήτηση του παράνομου downloading, έχει χάσει πια το νόημά της. Ας μείνουμε στα γεγονότα.

Το πατροπαράδοτο (say what?) παράνομο κατέβασμα είναι νεκρό.

Πλέον, δε συμβαίνει με τη μορφή που έβλαπτε καλλιτέχνες και βιομηχανία. Μετά από την τεράστια αναταραχή που προκάλεσε την τελευταία 15ετία, έκανε τον κύκλο του. Έσφιξαν τους περιορισμούς στα του οίκου τους (είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο ποσοστό διαρροών γινόταν από studios ηχογραφήσεων και PR δισκογραφικών), σταμάτησαν να στέλνουν promos σε cd στον Τύπο, εκμεταλλεύτηκαν τις streaming υπηρεσίες για να χορτάσουν την πλατιά μάζα που ήθελε εύκολη πρόσβαση με τις free υπηρεσίες τους και σιγά σιγά, κατάφεραν πράγματα που μια δεκαετία πριν θα έμοιαζαν με επιστημονική φαντασία.

Το “25” της Adele, βγήκε στα torrents λιγότερο από εβδομάδα πριν την κυκλοφορία του. Επηρεάστηκε από αυτό; Ούτε για αστείο, τσάκισε κάθε κοντέρ, έδωσε τις πρώτες 7 μέρες 3,3 εκατομμύρια κόπιες (ψηφιακές και φυσικές μαζί) και έγινε το πιο επιτυχημένο ντεμπούτο από την εποχή που ξεκίνησε μετρήσεις η Nielsen με το Soundscan της.

Πρόπερσι, η Beyonce κυκλοφόρησε καινούριο album  χωρίς να μάθει κανείς, τίποτα. Ετοιμάστηκε σε απόλυτη μυστικότητα και απλά εμφανίστηκε μια ημέρα στο iTunes. Αποτέλεσμα; 80,000 ψηφιακές κόπιες σε 3 ώρες και μια καριέρα που δε γκρεμίζεται με τίποτα.

Είναι καλή εξέλιξη τώρα αυτή; Νομίζω πως ναι. Εφόσον το κοινό ανταποκρίνεται, δείχνει ό,τι υπάρχει ενδιαφέρον και το να γλυτώσουμε λεφτά δεν είναι το μόνο ζητούμενο. Ταυτόχρονα, το ό,τι οι εταιρείες έχουν εστιάσει την προσοχή τους στις καινούριες, μεγάλες κυκλοφορίες δείχνει ότι πιάνουν το νόημα κι ας άργησαν. Δεν έχει κανένα νόημα να κυνηγήσουν το torrent με τη δισκογραφία του Tom Waits πχ. Έτσι κι αλλιώς, ο free user του Spotify θα το βρει μπροστά του και η πληρωμή για αυτό θα είναι ψίχουλα. Τα μεγάλα ψάρια έφερναν τη ζημιά.

Λίγο με τα online giveaways πάνω από ένα single τη φορά, λίγο με την προστασία από διαρροές, λίγο το ελεγχόμενο streaming, κατάφεραν να περιορίσουν το μαζικό downloading στη μια εβδομάδα πάνω κάτω, που είναι ακριβώς όσο teasing χρειάζεται για να αποδώσει. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους και δεν το λέω μόνο εγώ. Πρόσφατα ένας φίλος μου έστειλε αυτό το κείμενο  που εν συντομία εξηγεί το πόσο καλά χειρίστηκαν οι εταιρείες την υπόθεση του Napster. Μέχρι 2-3 χρόνια πριν, ήταν θολό, εκ του αποτελέσματος όμως φαίνεται να ωφελήθηκαν από αυτό, τουλάχιστον οι μεγάλες.

Να πέσω στην παγίδα και να σχολιάσω πόσο ανίκητος παραμένει ο καπιταλισμός; Μπα, δεν έχει νόημα σε αυτή την περίπτωση. Άλλωστε, ποτέ δεν ήμουν υπέρ του free downloading (η δική μου λύση θα ήταν να πέσει απλά η τιμή του cd. Έχει κόστος παραγωγής περίπου 1 euro το κομμάτι, ας μειωθεί το περιθώριο κέρδους ώστε να βγαίνει 9,99 μάξιμουμ, but that’s just me), εκτός κι αν το διαθέσει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

Πως μπορώ τώρα να βάλω αυτή την ιδέα στο κεφάλι των Baroness;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο