Το προνόμιο των λευκών και της Δύσης

black

Κατά τη διάρκεια του χθεσινού debate των Δημοκρατικών στο Michigan, ο Bernie Sanders αναφέρθηκε στο άδικο σύστημα δικαιοσύνης που καταστρέφει τις ζωές των αφροαμερικανών οι οποίοι πέφτουν θύματα αστυνομικής βίας, απομονώνονται σε ghettos και φυσικά βλέπουν την επιβολή ποινών εναντίον τους να τους στέλνουν στη φυλακή στερώντας τους παράλληλα ευκαιρίες ζωής. Εκτός όμως από αυτή την αναφορά, ο γερουσιαστής από το Vermont αναφέρθηκε και σε κάτι άλλο, ίσως και πιο σημαντικό. Το λευκό προνόμιο. Κανείς δε μπορεί να κατανοήσει το πως είναι να ζεις σε ghetto, κανείς δε μπορεί να αντιληφθεί το πως είναι να βλέπεις τη ζωή σου να καταστρέφεται μη έχοντας τη δυνατότητα να απολαμβάνεις δικαιώματα τα οποία απολαμβάνουν συνάνθρωποι σου.

 

Αυτό το προνόμιο δεν κάνει την εμφάνιση του μόνο στις Η.Π.Α που βλέπει τους αφροαμερικανούς να καταπιέζονται. Εμφανίζεται και στη δική μας ευρωπαϊκή πόρτα, στην είσοδο του δυτικού πολιτισμού. Την πόρτα που χτυπάνε καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες ζητώντας βοήθεια, κατατρεγμένοι από ένα πόλεμο που η ίδια η δύση προκάλεσε, και φυσικά συντηρεί. Αυτή η έκκληση για βοήθεια έχει δύο διαφορετικές αντιδράσεις. Από τη μια αυτές της αλληλεγγύης και της στήριξης, και από την άλλη αυτές του μισανθρωπισμού και του ρατσισμού. Δύο διαφορετικές μορφές αντιδράσεων που και οι δύο πηγάζουν από τον ψυχικό κόσμο του κάθε ανθρώπου αλλά φυσικά έχουν και ιδεολογική ταυτότητα.

refyg

 

Όμως, όσο διαφορετικές και αν είναι, έχουν κάτι κοινό. Το δυτικό προνόμιο. Η ανθρωπιστική ρητορική όσο και αν επιδρά, αφυπνίζει συνειδήσεις και πιέζει για αλλαγή πολιτικής, δε μπορεί να κατανοήσει πλήρως τον πόνο που νιώθουν αυτοί οι πρόσφυγες. Όταν κάποιος δεν έχει ζήσει μια παρόμοια κατάσταση είναι φύσει αδύνατο να νιώσει τη θλίψη του ξεριζωμού και της προσφυγιάς. Έχει όμως την υποχρέωση να συνεχίσει να δείχνει την αλληλεγγύη του με όλους τους δυνατούς τρόπους, τη ρητορική και την έμπρακτη στήριξη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

 

Στο κομμάτι της ρητορικής και της πολιτικής του μισανθρωπισμού, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι πολιτικές των κρατών της δύσης προκάλεσαν έναν εμφύλιο που οι πολίτες των χωρών αυτών αρνούνται να δεχθούν ως αιτία ξεριζωμού και καταστροφής. Γιατί έχουν το προνόμιο να κρίνουν δίχως να γνωρίζουν και φυσικά έχουν το προνόμιο της ήπιας καθημερινότητας δίχως το ζήτημα της επιβίωσης να πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους. Αυτός ο μισανθρωπισμός βουλιάζει βάρκες και ταυτόχρονα διχάζει τις κοινωνίες. Είναι προϊόν των σκοτεινότερων σελίδων της ιστορίας. Δυστυχώς φαίνεται να κερδίζει όπως κερδίζει και ο ρατσισμός στις Η.Π.Α. Γιατί πολύ απλά και οι λευκοί και γενικότερα οι δυτικοί επιθυμούν να συντηρήσουν το προνόμιο τους.

 

Η αντίδραση είναι μία. Ρητορική και έμπρακτη στήριξη προς τους πρόσφυγες και λεκτική αντιπαράθεση σε επίπεδο επιχειρημάτων με τους εκπροσώπους του μισανθρωπισμού. Σε κάθε κοινωνική σύναξη, οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες έχουν υποχρέωση την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και την ανάδειξη της λευκής-δυτικής ενοχής. Είναι κοινωνικό και ιστορικό καθήκον.

 

Η κοινωνική δικαιοσύνη θα επέλθει όταν τα προνόμια γίνουν δικαιώματα για όλους.

Southern trees bear strange fruit

Blood on the leaves and blood at the root

Black bodies swinging in the southern breeze

Strange fruit hanging from the poplar trees

 

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.