Το τελευταίο live της χρονιάς ήταν σκέτη φωτιά (Tardive Dyskinesia w/ Still Falling & Insect Radio)

TD6

Παρασκευή 30 Δεκέμβρη και το contrast θερμοκρασίας ήταν το θέμα της βραδιάς. Έξω από το ιστορικό Κύτταρο, το κρύο θέριζε μερικές δεκάδες ψυχές που περίμεναν καρτερικά το άνοιγμα της πόρτας.

Αρκετή ώρα αργότερα, ο κόσμος είχε σχεδόν γεμίσει τον χώρο και η ζεστασιά ήταν ευπρόσδεκτη για όλους αλλά κυρίως για τα συγκροτήματα. Διότι όταν γίνεται ένα γενικό κάλεσμα (στα όπλα) από τους Tardive Dyskinesia οι οποίοι 24 ώρες πριν την (πολυαναμενόμενη) αλλαγή του χρόνου πρόκειται να παρουσιάζουν ζωντανά το καινούργιο τους υλικό (λέγε με Harmonic Confusion) και η ανταπόκριση του κόσμου μιλάει από μόνη της, τότε όλοι θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι, σκεπτόμενοι πως με τέτοιες κινήσεις έχεις μια εγχώρια κατανάλωση σκληρού ήχου που διψάει για συναυλίες.

Ενώ οι πρώτες μπύρες ξεκίνησαν να πηγαινοέρχονται, οι Insect Radio πατούν το πόδι τους στο σανίδι, εξαπολύουν τις (ψυχολογικά διαταραγμένες) νότες τους και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με κάτι περίεργο αλλά ταυτόχρονα οικείο. Τραγούδια που δεν ξεπερνούν τα 2 λεπτά (με ελάχιστες εξαιρέσεις), εδώ έχουμε να κάνουμε με την εξαιρετική πλευρά του punk-σηκωμένο φρύδι-mathcore και του μεγαλείου της έκπληξης του να βλέπεις συγκρότημα που καταφέρνει να σου περάσει την ηλεκτροπληξία που κυριαρχεί στη σκηνή. Υπόκλιση στον κιθαρίστα και το αγνό cool-επειδή είμαι uncool-στυλάκι του.

Επόμενοι στη σκηνή οι Still Falling με το πρόσφατο Free Of Avidya (τσεκάρετε) στις αποσκευές τους και άλλη μια solid εμφάνιση που τονίζει όρους όπως ατμόσφαιρα, μέταλ, groove, προοδευτικό ανακάτεμα διαφορετικών στοιχείων το οποίο δυστυχώς σκάλωσε για λίγο (κρατήστε το αυτό) εξαιτίας τεχνικού προβλήματος. Ας είναι, μετά την Maidenική δισολία στο τέλος του The Trail, δεν είχε μείνει κανείς ασυγκίνητος.

SF1

Οι Tardive (άλλο Τάρντιβ και άλλο Ταρντάιβ, να τα λέμε αυτά) πατούν το πόδι στη σκηνή, είναι προβαρισμένοι μέχρι αηδίας σαν μια καλοδουλεμένη μηχανή αλλά η λαίλαπα που λέγεται “τεχνικά προβλήματα” ξαναχτυπάει, χαλώντας την ροή του set τους. Αυτό να τονιστεί πως ήταν το μόνο μελανό σημείο που ταυτόχρονα οδήγησε (παρά την prog παικτική ρητορική) σε ένα πιο family-mosh friendly-stage diving-rock n’ roll σκηνικό που εξελίχθηκε ακριβώς όπως έπρεπε μέχρι περίπου τη 1 μετά τα μεσάνυχτα αφήνοντας τους πάντες ευχαριστημένους από το θέαμα. Εμείς ευχαριστούμε.

Τώρα πλέον μπορούσαμε να αφήσουμε πίσω μας το σιχαμένο 2016 με τα άλατα του σβέρκου να λείπουν για διακοπές.

TD2

TD4

TD5

TD7

Φωτογραφίες: Δημήτρης Τσούνταρος

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.