Το τέλος μιας εποχής (και η αρχή μια άλλης;)

obama1

Για τους ρομαντικούς αυτού του κόσμου, κάποια πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ.

Για τους άλλους, έχουν αλλάξει ήδη.

Μετά από 88 χρόνια Αμερικανός πρόεδρος περπάτησε στους δρόμους της Αβάνας και για πρώτη φορά το Air Force One άγγιξε το έδαφος της κουβανικής πρωτεύουσας. Οι διπλωματικές σχέσεις Η.Π.Α και Κούβας διεκόπησαν το Φλεβάρη του 1962 με την επιβολή του αμερικανικού εμπάργκο το οποίο αποτέλεσε ένα ισχυρό πλήγμα στην καθημερινή ζωή ενός λαού που έκανε τα πρώτα του βήματα μετά την επανάσταση των δυνάμεων του Φιντέλ.

Το ψυχροπολεμικό κλίμα και το άνοιγμα του Φιντέλ προς την κομμουνιστική ΕΣΣΔ αποτέλεσαν την ταφόπλακα στις σχέσεις των δύο χωρών που παρέμειναν ψυχρές ενώ παράλληλα πέρασαν και μεγάλες κρίσεις όπως η Κρίση των Πυραύλων. Αυτά όμως είναι απλά μερικά στοιχεία τα οποία στο σήμερα δείχνουν να αλλοιώνονται.

Η Κούβα μέχρι και σήμερα, αποτελούσε το τελευταίο προπύργιο για τους ρομαντικούς των επαναστάσεων που έβλεπαν ένα μικρό νησί να αντιστέκεται απέναντι σε μια υπερδύναμη. Μπορεί να υπήρχαν κατηγορίες ότι αποτελεί δικτατορικό καθεστώς και ότι καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα όμως τίποτα δε μπορούσε να σβήσει το ιστορικό υπόβαθρο της επαναστατικής νίκης απέναντι σε ολιγάρχες, την καθολική εκπαίδευση που καθιστά την Κούβα μία χώρα με έναν από τους χαμηλότερους δείκτες αναλφαβητισμού και το εξαιρετικό σύστημα υγείας. Όλα αυτά υπό το βάρος ενός εξουθενωτικού εμπάργκο που βρίσκεται σε ισχύ εδώ και 54 χρόνια.

obama2

Τα γεράκια της Ουάσινγκτον προσπάθησαν να ανατρέψουν το καθεστώς του Φιντέλ με όλους τους πιθανούς ένοπλους τρόπους. Μάταια. Είπαν εν τέλει να το κάνουν με όρους φιλίας. Ο Μπαράκ Ομπάμα βρίσκεται στην Αβάνα και πρόκειται να απευθύνει κάλεσμα αλληλεγγύης προς το λαό της Κούβας. Αυτόν που υποφέρει εδώ και χρόνια. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κάλεσμα προς έναν άλλο δρόμο ο οποίος εμπεριέχει τους κινδύνους της εκμετάλλευσης και των ιδιωτικών συμφερόντων.

Η Κούβα είναι το μοναδικό επαναστατικό καθεστώς μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στη γραφειοκρατία και τη δημοκρατία και ανάμεσα στον κρατισμό και το ελεύθερο εμπόριο. Όλα αυτά, με τα πενιχρά μέσα που διέθετε εξαιτίας αυτού του απάνθρωπου εμπάργκο. Η Κούβα είναι ό,τι πιο ρομαντικό ανέδειξε η ιστορία και ακόμα και σήμερα αποτελεί πόλο έλξης εξαιτίας αυτού του ρομαντισμού. Αυτός ο ρομαντισμός δείχνει να λαμβάνει τέλος, όχι πρόωρα. Από το 1959 πέρασαν 57 ολόκληρα χρόνια. Δυσκολιών αλλά πάνω απ’όλα υπερηφάνιας.

Η χειραψία του Ραούλ Κάστρο με τον Μπαράκ Ομπάμα ίσως είναι το τέλος ενός πανέμορφου ταξιδιού. Όμως η Κούβα θα αποτελεί πάντα την πρωτεύουσα του ρομαντισμού. Γιατί…

Για τους ρομαντικούς αυτού του κόσμου, κάποια πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ.

 

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.