Το The Good Neighbor θα σε κάνει να δεις τον γείτονα σου με άλλο μάτι

good

Είσαι σίγουρος πως ξέρεις καλά τους γείτονες σου;

Ανέκαθεν οι ταινίες που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν κοντά σου (και ας το παραδεχτούμε, ποτέ δεν θα τους μάθεις καλά, όσο άψογες και αν είναι οι σχέσεις σας) είχαν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως επειδή μπορείς να ταυτιστείς σχετικά εύκολα και να βάλεις τον εαυτό σου στην θέση του πρωταγωνιστή. Εξάλλου, όλοι έχουμε να μοιραστούμε μια περίεργη ιστορία για τον παλαβιάρη με το μπουρνούζι που μένει απέναντι μας, την οικογένεια του γωνιακού σπιτιού που δεν έχει εμφανιστεί ποτέ έξω από το σπίτι της στο φως του ήλιου ή τους περίεργους ήχους που ακούγονται μέσα στη νύχτα από το κάτω διαμέρισμα (ok, δεν ζούμε σε ταινία μυστηρίου και το πιο πιθανό είναι να ακούς τους οικογενειακούς τους καβγάδες αλλά το πιάνεις το νόημα).

Από το αρχετυπικό Rear Window του Hitchcock, το βαμπιρικό teenage horror του Fright Night ή το διασκεδαστικά ανάλαφρο The ‘Burbs με τον Tom Hanks μέχρι το πιο μοντέρνο Disturbia όλα έχουν να κάνουν με την ανάγκη να ξεδιψάσουμε την καταπιεσμένη περιέργεια που πιθανότατα κουβαλάμε από τη φύση μας αντί απλά να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Στο φετινό The Good Neighbor, παρακολουθούμε την ιστορία 2 νέων οι οποίοι αποφασίζουν να μετατρέψουν τον ηλικιωμένο-αλκοολικό-γεροπαράξενο γείτονα τους σε πειραματόζωο. Συγκεκριμένα, τρυπώνουν σπίτι του και αφού τοποθετούν κρυφές κάμερες και διάφορους μικρούς μηχανισμούς, ξεκινούν το πείραμα τους το οποίο δεν είναι άλλο από το να πείσουν το “θύμα” πως το σπίτι του είναι στοιχειωμένο.

Η ιστορία μπορεί να είναι φαινομενικά απλή και όχι τόσο πρωτότυπη αλλά όσο προχωράει, μπλέκουμε σε έναν περίεργο ιστό πληροφοριών που έχουν να κάνουν κυρίως με την χαρτογράφηση των χαρακτήρων. Ok, σεναριακά  μπορεί να πάσχει σε ένα δύο σημεία, αλλά δεν κάνει εκπτώσεις στην αγωνία και το ιντριγκαδόρικο μυστήριο προσπαθώντας να το φέρει στα μέτρα της εποχής μας. Καταρχάς έχουμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικό James Caan, ο οποίος στα 76 του χρόνια σηκώνει με την ερμηνεία του όλο το βάρος της ταινίας στους ώμους του, παίρνοντας μας από το χεράκι, βάζοντας μας σπίτι του, αφήνοντας μας να παρακολουθήσουμε το βλέμμα του μέχρι το σοκαριστικό (από πολλές απόψεις) φινάλε.

Αφού οι τίτλοι τέλους πέσουν εσύ θα πρέπει να αναρωτηθείς πάλι: είσαι σίγουρος πως ξέρεις καλά τους γείτονες σου;

Κυρίως όμως, είσαι σίγουρος πως ξέρεις καλά τον εαυτό σου;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.