Το βράδυ που οι Maybeshewill μου πήραν το σκαλπ

maybe

Πέμπτη βράδυ, ντάξει, το λες και μιας μορφής ελαφρώς ζόρικο να πας να δεις μια μπάντα (IAMX που παίζεις Δευτέρα μας έκλεισες τα σπίτια). Παρ’όλα αυτά, το τελευταίο (;) τουρνέ των Maybeshewill ξεκουβάλησε έναν αρκετά σεβαστό αριθμό οπαδών και η προσέλευση στο γήπεδο κρίθηκε άκρως ικανοποιητική.

Ο γράφων, έχοντας ξαναυπάρξει μάρτυρ σε ζωντανή εμφάνιση των αγγλοχωριατόπαιδων, περίμενε μια, ίσως και το πολύ, solid εμφάνιση για να κοιμηθεί σαν άνθρωπος και να συνεχίσει τη ζωή του. Ο γράφων αφού τα πήρε όλα στόμα απ’τα βλαχάκια, περιμένοντας σε γνωστή αλυσίδα ψητοπωλείων του Παππού (το λες και γκρίζα διαφήμιση) μια πατάτες κομπλέ, βλέποντας παράλληλα το δεύτερο γκολ που δέχτηκε ο γαύρος, κοιμήθηκε τόσο καλά που άργησε σήμερα μια ώρα στη δουλειά του. Σκατά στους Maybeshewill λοιπόν, οι οποίοι βγήκανε χωρίς πολλά πολλά, χωρίς μακροσκελέστατους και δακρύβρεχτους αντίο-λόγους (δε ξέρω Ελληνικά, να με σχωρά η καρδούλα σας), με περίσσια boners (ο μπασίστας θα μπορούσε κάλλιστα να παίζει και στους 30 Seconds to Mars) και έναν Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ, για τα αιλληνικά δεδομένα, ήχο, μας αποχαιρέτισαν με μια τιμητικότατη εμφάνιση.

Ούτε οι καλύτεροι είναι (ήταν), ούτε οι αγαπημένοι μου είναι (ήταν;), αλλά δαύτο πάει καρφί στα βιβλία της ιστορίας ως μια μπαλάτη παράσταση, μια παράσταση που προσφέρεται για διαφόρων ειδών φάρμακα και χάπια (εδώ επιλέγετε εσείς το δηλητήριο της αρεσκείας σας), μια παράσταση που μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει με ασφάλεια ως “ΜΑΛΑΚΑΤΙΦΑΣ”.

Ίσως να μπορούμε να μιλήσουμε για το πιο συνειδητοποιημένο σετ μπάντας της συνομοταξίας τους, η πεντάδα απ’το Λέστερ, παρά με τον όσο κουβά έχει χαρίσει η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης τους τη σεζόν που διανύουμε, έπαιξε ΑΚΡΙΒΩΣ όσο έπρεπε και ότι έπρεπε, πράγμα αρκετά σπάνιο στη φάση τους. Ή, τουλάχιστον, μάλλον επειδή τα τελευταία 6 χρόνια ακούω αυστηρά tech grindcore κουράζομαι στα ποστροκ λαιβς και είμαι εγώ ο στραβός (το οποίο, βέβαια, αντισταθμίζεται από την υπερβολική παρουσία γυναικείου στοιχείου σε αυτά). Κάπου εδώ οφείλουμε να τους βγάλουμε το καπέλο και να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια στη ζωή, φχαριστούμε για όλα, αντίο Σαράγιεβο και τέτοια παρόμοια. James, John, Robin, Jamie, Matthew (τα γκούγκλαρα προφανώς), όλα καλά, είστε ωραίοι.

Jamie Vardy, αει στο διάτανο.
 

 

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.