Top-5 “εμπορικές” μπάντες που δεν πούλησαν ποτέ, τίποτα

bad

Στο αχανές σύμπαν του ροκ ο καθένας μας έχει τα δικά του απωθημένα, μπάντες που θεωρεί αδικημένες γιατί ποτέ δεν γνώρισαν την εμπορική απήχηση που ο ίδιος (συχνά, μόνο αυτός) θεωρεί ότι τους άξιζε. Δεν θα μιλήσω όμως για αυτό: Το ότι εγώ π.χ. θεωρώ ότι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν εκατομμύρια άνθρωποι άκουγαν Valient Thorr αντί για Justin Bieber δεν σημαίνει ότι, ρεαλιστικά μιλώντας, πιστεύω ότι οι Valient Thorr είναι ένα συγκρότημα που θα μπορούσε ποτέ να απασχολήσει περισσότερους από μερικές χιλιάδες βλαμμένους παγκοσμίως. Ούτε μιλάω για “bandwagon jumpers”, μπάντες δηλαδή που ξαφνικά βρίσκονται με δισκογραφικό συμβόλαιο επειδή αποτελούν (ή σχεδιάστηκαν ώστε να μοιάζουν με) μέρος μιας σκηνής που αποτελεί trend, όπως το 1992 που αρκούσε να φοράς καρώ πουκάμισο και να στείλεις στις εταιρείες demo από τον ταχυδρομικό κώδικα του Seattle για να αποκτήσεις συμβόλαιο. Ούτε μιλάω για διάττοντες αστέρες του ενός album που δεν έπιασε και πάπαλα. Ούτε μιλάω για τίποτα ηχητικούς εξτρεμιστές.

Θα μιλήσω για κάτι άλλο: Για μπάντες “εμπορικές”, εντός των πλαισίων του mainstream ήχου αλλά με προσωπικότητα, ιστορία, σκληρά εργαζόμενες, τις οποίες ο οποιοσδήποτε σοβαρός A&R υπεύθυνος οποιασδήποτε πολυεθνικής δισκογραφικής εταιρείας (όσο υπήρχαν ακόμα τέτοιες) θα υπέγραφε, σίγουρος ότι θα γίνουν megastars. Κάποιοι A&R μάλιστα το έκαναν, έφαγαν τα μούτρα τους όταν κόντρα σε κάθε προσδοκία, λογική, και εμπειρία από την αγορά οι μπάντες πάτωσαν, και πιθανότατα αυτοί οι A&R έχασαν τη δουλειά τους και σήμερα τηγανίζουν πατάτες σε κάποιο McDonald’s στη Βόρειο Καρολίνα, ζώντας στο γκαράζ των συνταξιούχων γονιών τους.

Πάμε λοιπόν να δούμε 5 χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί δεν έγιναν superstars αυτές οι μπάντες; Δεν έχω απάντηση. Ευχαρίστως να ακούσω τη δική σας, αν έχετε εσείς.
1. King’s X
king
Κλασική περίπτωση “musician’s musicians”: Όλοι οι συνάδελφοί τους, μέχρι και ο Malmsteen που δεν λέει ποτέ καλή κουβέντα για άλλον μουσικό που ζει ακόμα, τους θεωρούν ως το καλύτερο συγκρότημα του πλανήτη, αλλά παρόλο που τα τραγούδια τους συνδυάζουν ιδανικά το heavy metal με τους Beatles, o Doug Pinnick διαθέτει μια φωνή ανεπανάληπτη και ο Ty Tabor είναι ένας από τους 100 καλύτερους rock κιθαρίστες όλων των εποχών (real talk), το κοινό τους αγνοεί επιδεικτικά εδώ και 25 χρόνια. Τα δύο πρώτα τους albums, “Out Of the Silent Planet” και “Gretchen Goes To Nebraska”, είναι απλώς αριστουργήματα. Όμως ακόμα κι αν δεν είχαν γράψει τίποτα άλλο εκτός από το riff του “Over My Head”, εγώ θα τους αγαπούσα.
2. Dan Reed Network
dan
Αμ τούτοι; Με συμβόλαιο σε πολυεθνική εταιρεία, με έναν ήχο ακριβώς στη μέση της διαδρομής από τους Bon Jovi στον Prince την εποχή που οι Bon Jovi και ο Prince πουλούσαν απειροεκατομμύρια δίσκους, με ομορφόπαιδο τραγουδιάρη, αγαπημένοι του Kerrang!, με ρεφρέν πιο κολλητικά και από τη βλενόρροια, και παρόλα αυτά τζίφος: 4 ωραιότατα albums που δεν αγόρασε κανείς.
3. The BellRays
bellrays
Αυτοί εδώ έχασαν το τελευταίο τρένο: Ανήκουν στην τελευταία γενιά συγκροτημάτων πριν από τη λαίλαπα του downloading που άλλαξε ολοκληρωτικά το επιχειρησιακό μοντέλο της μουσικής βιομηχανίας, είδαν όμως τους συνοδοιπόρους τους να παίρνουν τους τελευταίους πλατινένιους δίσκους ενώ οι ίδιοι περιόδευαν ασταμάτητα σε μικροσκοπικά clubs, παίζοντας μπροστά σε λίγες εκατοντάδες μυημένους. Συνεχίζουν και σήμερα να παντρεύουν το πανκοειδές hard rock τους με τη soul, δυστυχώς χωρίς τον πάλαι ποτέ βασικό συνθέτη και κιθαρίστα Tony Fate με τον τοξικό ήχο και τα απίστευτα riffs που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι δικά του και όχι των MC5 ή του Steve Cropper της Stax Records. Μεγάλη μπάντα, και άπιαστοι στο σανίδι.
4. Masters Of Reality
masters
Αυτό δηλαδή πώς εξηγείται; Είσαι περιζήτητος παραγωγός, οι πάντες σε παρακαλάνε να δουλέψεις μαζί τους, οι Queens Of The Stone Age είναι οι σκύλες σου, οι δίσκοι σου είναι όλοι οχτάρια και πάνω, και όμως δεν μπορείς καλά-καλά να βρεις δισκογραφικό συμβόλαιο. Δεν πειράζει Chris, εμείς οι λίγοι εκλεκτοί θα σε παρακολουθούμε πάντα με ευλάβεια και αφοσίωση. Προσωπική αδυναμία το δεύτερο album τους “Sunrise On The Sufferbus”, με κοτζάμ Ginger Baker στα τύμπανα.
5. Οποιοδήποτε συγκρότημα στο οποίο τραγουδούσε ο Joe Lynn Turner
turner
Αποτελεί ένα από τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος: Ακόμα και σήμερα, όποιος θέλει να φλωρέψει τον ήχο του παίρνει για τραγουδιστή τον Joe Lynn Turner, παρόλο που εδώ και τριαντατόσα χρόνια όποιος παίρνει για τραγουδιστή τον Joe Lynn Turner πατώνει. Ας μην είμαστε άδικοι όμως, δεν φταίει ο καημένος ο Joe, απλώς δεν είναι ποτέ καλή ιδέα να φλωρεύεις τον ήχο σου.
Τοπαραπάνω κείμενο πρωτοημοσιεύθηκε στο blοg I Was A Teenage Music Geek.

Teenage Music Geek


Η καρδιά του είναι στην Αθήνα και το σώμα του στο Ντουμπάι, εκτός από το συκώτι του που δεν θυμάται πού στο διάολο το έχει αφήσει. Κυνηγάει ψυχαναγκαστικά τις νέες κυκλοφορίες και στον ελεύθερό του χρόνο ακούει μουσική, γράφει για μουσική, γράφει για το γράψιμο για τη μουσική. Και διαβάζει για τη μουσική.