True Detective Season 2: Μην πυροβολείτε τους αγγελιοφόρους

true222

Επιτέλους τέλος.

Η μελανή σελίδα που αμαύρωσε το περσινό αριστούργημα, μας χαιρέτησε μια και καλή.

Ο Rust Cohle δεν υπάρχει πια, η Carcosa του πήρε ό,τι είχε απομείνει μέσα στο εγκεφαλικό του σύμπλεγμα και ο Yellow King θα παραμείνει μια σκοτεινή ανάμνηση που πλανάται σε κάποιο βάλτο του αμερικάνικου Νότου. Όλα τα παραπάνω μας τα παρέδωσε υπέροχα ο Nic Pizzolatto με αποτέλεσμα να βάλει σε αυτό το ατμοσφαιρικό τριπάκι όλους τους τηλεθεατές. Για την ακρίβεια μιλάμε για δική του επιτυχία. Ναι ξέρω, ο Μακόναχι είναι θεός και έδωσε ερμηνεία ζωής αλλά το να δημιουργήσεις από το μηδέν έναν τέτοιο κόσμο, είναι άθλος.

Άθλο τον οποίο δεν κατάφερε να επαναλάβει φέτος.

Μέσα στην σκοτεινή πλευρά της Καλιφόρνια, είδαμε σε 8 επεισόδια να διαδραματίζεται μια ιστορία που έπασχε. Κυρίως σεναριακά. Με quotes τύπου “The world needs bad men – we keep the other bad men from the door”, δεν φτιάχνεις ομελέτα. Επιφανειακοί διάλογοι, οι οποίοι δεν εξυπηρετούσαν κυρίως τους χαρακτήρες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν σχετικά ρηχοί, δεν άφησαν κάτι αξιοθαύμαστο πίσω τους, εκτός από μερικά καλά σκηνοθετημένα πλάνα σε στιγμές απόλυτης σιωπής και απόγνωσης. Τα συζυγικά καυγαδάκια του Vince Vaughn, δεν έπειθαν ούτε τον κάμεραμαν που απαθανάτιζε τις σκηνές. Pretentious λένε στο χωριό μου και έχουν απόλυτο δίκιο για ατάκες ηθικής, διλλημάτων και αμπελοφιλοσοφιών που κυριάρχησαν φέτος.

Ακόμα και οι σκηνές δράσης (με εξαίρεση το Mexican stand off με τους…Μεξικάνους) είχαν μια ήπια ροή, ένα παραμυθένιο-όλα είναι εύκολα-σύννεφο από πάνω τους. Το “κυρίως πιάτο” με την ονομασία δολοφονία του Ben Caspere λειτούργησε θετικά στην αρχή αλλά καθώς διαδραματίζονταν το story χάθηκε στην μετάφραση. Ίσως δεν υπήρχε το occult πέπλο από πέρυσι. Ίσως…

Και εδώ είναι η λέξη κλειδί. Πέρυσι. Ο Pizzolatto έχασε το παιχνίδι από τα αποδυτήρια. Ήξερε πως οι συγκρίσεις με την πρώτη σεζόν θα είναι δεδομένες, όλα τα στοιχεία που την απογείωσαν έλειπαν φέτος, με αποτέλεσμα μια διεφθαρμένη ιστορία σχετικά με αυτοκινητόδρομους που κρύβουν από πίσω τους όχι μόνο πίσσα, να ξεφουσκώσει πολύ γρήγορα. Έπαιξε όλα τα χαρτιά του εντυπωσιασμού νωρίς (υποτιθέμενο θάνατο Colin Farrell κανείς;) και το μόνο πραγματικό μυστήριο που απευθύνθηκε σε λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας είναι το εάν τελικά το πάρτυ στην βίλα των οργίων είναι ένα κλείσιμο του ματιού προς την λέσχη Μπίλντεμπεργκ.

Αλλά…

Δεν είναι όλα όσο μαύρα φαίνονται.

Σε περίπτωση που αυτή ήταν η πρώτη σεζόν του True Detective, θα μας έκανε εντύπωση και όλοι θα ήταν αρκετά πιο εκστασιασμένοι. Ναι, είμαι σίγουρος γι’αυτό. Θα είχε την λογική του πρώτου εντυπωσιασμού και θα είχαμε μπλεχτεί στον ιστό της ιστορίας λιγότερο καχύποπτοι.

Τελικά τι έσωσε αυτή τη χρονιά; Αυτό για το οποίο βάζουν όλοι το κεφάλι τους στην άμμο και δεν παραδέχονται: οι ερμηνείες.

Μπορεί να έπασχε το όλο story (το υπογραμμίσαμε πιο πάνω αυτό) αλλά με βάση αυτά τα δεδομένα, ο Colin Farrell έκανε εξαιρετική δουλειά. ΔΕΝ προσπάθησε να αντιγράψει τον Μακόναχι. Προσωπικά κατεστραμμένος εξαιτίας γήινων προβλημάτων ήταν αυτό που έπρεπε και το παρέδωσε όπως έπρεπε.

Η McAdams μου άλλαξε την γνώμη που είχα. Στο ξεκίνημα θεωρούσα πως δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί σε τέτοιου είδους σειρά αλλά με το κενό της βλέμμα, την άδεια ψυχή (ελληνική γαρ), συμπλήρωνε όπως έπρεπε τον παραπάνω χαρακτήρα.

ΟΚ, τον Vaughn θα τον αφήσω έξω γιατί η περίπτωση του ήταν φάουλ από την αρχή. Δεν γίνεται να εμπιστεύεσαι ηθοποιό που η πιο “σοβαρή” του ερμηνεία είναι αυτή στο ριμέικ (ο Βούδας να το κάνει) του Ψυχώ. Ο τύπος δεν το έχει. Απλά και όμορφα.

Και έρχομαι στο σημείο που δεν σχολίασε κανένας. Αυτό που ηθελημένα δεν παρατήρησε ο κόσμος ή πολύ απλά μέσα στην γενικότερη γκρίνια, πέρασε στα ψηλά. Το ταλέντο που λέγεται Taylor Kitsch. Παρόλο που μιλάμε για γέννημα θρέμμα χολιγουντιανών blockbuster, ο τύπος έδωσε την πιο σκοτεινή ερμηνεία που είχε φέτος η σειρά. Όχι τόσο επιφανειακά προβλέψιμος όσο οι άλλοι με την λογική πως ακόμα και όταν αποκαλύφθηκε το μυστικό του, δεν έχασε λεπτό το σκοτάδι που τον περιέβαλε. Και ίσως αξίζει τα περισσότερα συγχαρητήρια γι’αυτό τον λόγο.

 

Λογικά, του χρόνου η σειρά θα επιστρέψει. Τα ποσοστά τηλεθέασης έπεσαν (λογικό) αλλά το status που έχει αποκτήσει δεν θα ωθήσει κάποιο μεγάλο κεφάλι του HBO να της ρίξει άκυρο. Ποιος θέλει να αυτοκτονήσει εξάλλου;

Απλά μετά την φετινή κατάληξη (από άποψη ποιότητας), όλοι θα είναι υποψιασμένοι μέχρι αηδίας περιμένοντας στην γωνία τον Pizzolatto. Ακόμα και αν ανακοινώσει τα πιο ηχηρά-ταιριαστά ονόματα, θα πρέπει να κοιτάξει στο αρχετυπικό του ξεκίνημα για να κερδίσει αυτούς που έχασε.

Εδώ θα είμαστε, εδώ θα κρίνουμε.

 

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.