Urban Food Legends : Αραβικά fast food, τα κόμπλεξ του Έλληνα και η εξαιρετική περίπτωση του Raja Jee

raja

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η μανία του φαλάφελ καταλάμβανε σαν πανούκλα τον ελλαδικό χώρο. Φυσικά, όπως όλες οι μόδες, μας άφησε χρόνους σχετικά σύντομα. Όμως, έχει επιστρέψει εδώ και περίπου μια τετραετία, προσφέροντας πλέον μεγαλύτερη γκάμα σε φαγητά. Αυτό φαίνεται κυρίως στο ότι αραβικά (ή αραβικού τύπου) fast food ανοίγουν δεξιά κι αριστερά, σε τουριστικές και μη περιοχές (από το Γκάζι στη Πλατεία Βάθη, από το Νέο Κόσμο στη Πανόρμου και από τη Κηφισιά στον Πειραιά). Το θετικότερο όμως είναι ότι ο Έλληνας σιγά-σιγά αφήνει τα ταμπού περί  «βρώμικου φαγητού σε κακόφημη περιοχή που αν φας θα σε πιάσει κόψιμο».

Ο θείος μου, στην επαρχιακή πόλη όπου σπούδαζα, είχε ένα συνεργείο καθαρισμού. Μεταξύ των πελατών ήταν και πολλά fast food και ψητοπωλεία. Με προειδοποίησε να μην φάω ποτέ στο  μονίμως γεμάτο new age σουβλατζίδικο, με 3-4 υποκαταστήματα σε όλη τη πόλη, καθώς όλα τα πάρτι οι κατσαρίδες τα έκαναν στις αποθήκες τους. Αντιθέτως μου πρότεινε  μια κωλότρυπα κοντά στα ΚΤΕΛ, που έκανε «το καθαρότερο και νοστιμότερο σάντουιτς της πόλης». Βέβαια, αν το δεις εξωτερικά ακόμα και σήμερα, νομίζεις ότι σερβίρουν αρουραίο ογκρατέν. Το αποτέλεσμα; Το πρώτο μαγαζί–το οποίο έτσι και αλλιώς σέρβιρε μέτριο φαγητό-μετά από κάτι μήνες το βρήκαν με τα κρέατα στη φορμόλη και άθλιες υγειονομικές συνθήκες. Στο δεύτερο πάω ακόμα και σήμερα και για αυτό θα βάλω ένα smiley face σε αυτό το σημείο :).

«Τι μας λες τώρα ρε φίλε; Όσο πιο ντέκα και αντεργκράουντ το μέρος, τόσο το καλύτερο; Πόσο κομπλεξικός είσαι» νιώθω να λέει ο επίδοξος hater. Φυσικά και όχι. Απλά μη κρίνεις μόνο από τα ντουβάρια. Πας για φαί και όχι για αρχιτεκτονική διατριβή. Βρες καλό φαΐ πρωτίστως, όπου και να είναι αυτό.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο-κατά τη γνώμη μου-τιμιότερο αραβικό της Αθήνας. Η τοποθεσία του Raja χαμηλά στη Σοφοκλέους δεν το κάνει ειδυλλιακό για πρώτο ραντεβού. Το μαγαζί το ίδιο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τύπου ελληνικό σουβλατζίδικο βγαλμένο από τη δεκαετία του ‘80. Εδώ δεν υπάρχουν hi-tech σερβιτόροι και γυαλισμένοι τυλιχτές με γάντια που θα σε ρωτήσουν αν θέλεις να σου βάλουν τη νέα σώς ταρτάρ με πόδι χήνας βρασμένο σε σαμπάνια και όξινα λαχανικά. «Καυτερό να βάλω;», σε ρωτάει ο τυλιχτής, και αφού τελειώσει σου προσφέρει ένα μικρό αριστούργημα. Και ναι, δεν βάζουν γάντια, αλλά δε μπορώ να καταλάβω γιατί γκρινιάζεις. Δε σε είδα το ίδιο αηδιασμένο/η τη φορά που πήγες στο ιταλικό για πίτσα ή όταν ο Μιγιάγκι σου έφτιαχνε τα σούσι-και οι δύο με γυμνά χέρια.

kebab

Ο κατάλογος έχει γύρο κοτόπουλο, αρνί, συκώτι, κεμπάπ και φυσικά φαλάφελ. Οι υπάλληλοι είναι πολύ ευγενικοί και μπορεί να τύχει να σου προσφέρουν κι ένα φαλαφελάκι στο χέρι όσο περιμένεις να ετοιμαστούν τα τυλιχτά. Επίσης, είναι εμφανές πως η ελληνική πελατεία έχει ανέβει αρκετά σε σχέση με το παρελθόν και πλέον βλέπεις αρκετούς μετά τη βόλτα τους (ή τη δουλειά τους) να κάθονται στα τραπέζια του. Το καλύτερο βέβαια είναι όταν πετύχεις άτομα διάφορων εθνικοτήτων να μιλούν ένα είδος Ελληνικών, αρκετά δυσνόητο κι εξωτικό στα αυτιά μας.

Η Σοφοκλέους μπορεί να χρεοκόπησε, όμως ο Raja Jee ανεβάζει ακόμα μετοχές.

kebab2

 

kalamakia

Anton Ego


Ηλικιωμένος από την εφηβεία του. Λατρεύει την απόλυτη ηρεμία. Εθισμένος στο καφέ.