Vinyl season recap : Η ώρα της αλήθειας

vinyl

10 εβδομάδες Vinyl.

10 επεισόδια όπου το buzz που προηγήθηκε της πρεμιέρας ήταν σαφώς μεγαλύτερο από εκείνο της actual προβολής, χωρίς όμως να λείπουν οι παθιασμένοι υποστηρικτές και αντίπαλοι.

Η σειρά, που το Rolling Stone λάτρεψε να θάβει, όπως οι προαιώνιες ιδεολογικές του αγκυλώσεις του επέβαλαν να πράξει και για τα ντεμπούτα albums των Led Zeppelin και Black Sabbath. Όχι ότι βάζω το Vinyl στην ίδια μοίρα (εκτός αν το δείξει ο χρόνος) αλλά μπορώ να δείξω κατανόηση, υποθέτω ότι το ιστορικό περιοδικό ήταν υπερβολικά απασχολημένο με αηδίες τύπου “Empire” και “Fear The Walking Dead” για να ψάξει να βρει τα σημάδια στη σειρά του Martin Scorsese.

Όπως και να έχει, η πρώτη σεζόν τελείωσε και εφόσον στην αρχή βρισκόμασταν κάπου εδώ, ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο…

 

Τα γεγονότα

Τι συνέβη λοιπόν σε αυτά τα 10 επεισόδια; Όλα ξεκίνησαν με την απόφαση του Richie Finestra να ακυρώσει (με καθόλου κομψό και εντελώς drug paranoid τρόπο) την πώληση της δισκογραφικής του εταιρείας, στην πολυεθνική Polygram. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινά η προσπάθεια του να κάνει την American Century να σταθεί ξανά στα πόδια της, με όποιο τρόπο μπορεί. Θα παλέψει να αντισταθμίσει την αμφισβήτηση των συνεργατών του, την αποξένωση από την οικογένειά του, τη ραθυμία των συνεργατών του και την overall εντύπωση ότι είναι ξοφλημένοι, με μεγαλύτερο εχθρό τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του.

Στην πορεία θα βρει νέα σχήματα να εντάξει στο ρόστερ, θα ξεφορτωθεί κάμποσα από τα παλιά, θα μπλέξει με το νόμο, με μαφιόζους τοκογλύφους, θα επανενωθεί με παλιούς γνωστούς και μέχρι το τέλος της σεζόν, θα φαίνεται ότι κάνει ένα νέο ξεκίνημα, μακριά από τις χλιδές του παρελθόντος μεν, έχοντας ξεκάθαρο όραμα για το μέλλον, δε. Τίποτα στραβό μέχρι τώρα, σωστά; Τουλάχιστον μέχρι να δούμε τα πράγματα από πιο κοντά…

 

Η σημειολογία

Το είπαμε εξαρχής, το Vinyl είναι μια σειρά που σκοπεύει να αναπαραστήσει τα 70’ς. Καμία κινηματογραφική πρωτοπορία, καμία αυταπάτη. Μια ειλικρινής απεικόνιση μιας εποχής που η δισκογραφία ανθούσε και όλο αυτό το πράγμα που πλέον είναι στάχτες ήταν καυτό και ακμαίο. Όχι κάτι για να ταυτιστούμε, κάτι διασκεδαστικό, με πολλή μουσική και τεράστια lapel στα σακάκια.

Είναι μια σειρά για γέρους, με την ίδια έννοια που το “Mr. Robot” ήταν μια σειρά για νέους. Έχει τους δικούς τους κώδικες, τη δική τους αργκό, εκείνες τις καταστάσεις που ενδεχομένως να ενδιαφέρουν και νεότερους (εχμ…) τύπους σαν κι εμάς, λόγω ιστορικού παρασκηνίου. Να διαφωνήσουμε για τη χρονική εγκυρότητα, να χαρούμε για τις εποχές που κάπνιζαν στα γραφεία, να κλάψουμε ανομολόγητα που το A&R repping πέθανε και δε θα το εξασκήσουμε ποτέ σαν επάγγελμα.

Εφόσον λοιπόν συμφωνήσουμε ότι επρόκειτο εξαρχής για σειρά ειδικευμένου ενδιαφέροντος, δε μας κάνει εντύπωση που δεν έγινε τεράστιο blockbuster. Μα, δεν έχει ούτε ένα ζόμπι. Ούτε ένα δράκο. Ούτε καν λίγη κρυσταλλική μεθαδόνη. Ούτε καν ένα δράκο, που εθίστηκε στην κρυσταλλική μεθαδόνη και αφού πέθανε, αναστήθηκε σαν ζόμπι. Τι έχει όμως; Μήπως αυτό που το Rolling Stone στραβώθηκε και δεν είδε;

 

Το μήνυμα

Ο Richie Finestra είναι ένας μεγάλος loser.

Άγεται και φέρεται από τις ενστικτώδεις παρορμήσεις του, είναι κακός επαγγελματίας, άθλιος σύζυγος και πατέρας, αναξιόπιστος φίλος και παθολογικός ψεύτης. Για κάποιο λόγο όμως, σήμερα που το γράφω αυτό, είναι ένας συμπαθής χαρακτήρας. Το ξέρω στην ψυχή μου, και ξέρω ότι το νιώθετε και στις δικές σας, εσείς που αντέξατε και τα 10 επεισόδια. Γιατί συμβαίνει αυτό, εξαιρώντας αυτό το καταπληκτικό μαλλί του;

Επειδή αυτό που οδηγεί το Richie Finestra, κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξης του, είναι η μουσική. Δεν είναι ποτέ η επιτυχία, δεν είναι ποτέ το χρήμα. Αυτό είναι που το Rolling Stone ποτέ δεν κατάλαβε. Έσπασε το deal εκατομμυρίων με τους Γερμανούς, επειδή είδε τους New York Dolls να γκρεμίζουν ένα club. Επειδή ένιωσε ότι η αποστολή του είναι να μεταφέρει αυτό που ένιωσε εκείνος, σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Ξανάρχισε την εταιρεία από το μηδέν, πετώντας τα παλιά και παρωχημένα σχήματα και κυνηγώντας το καινούριο και εκρηκτικό. Ψάχνοντας κάτι που θα ταρακουνήσει το μέσα του.

Ο κάθε ένας από τους διάσπαρτους inspirational speeches του, μίλησε στην ψυχή μου και είδα ότι ο σεναριογράφος είναι ένας άνθρωπος σαν κι εμένα. Ή τουλάχιστον ένας άνθρωπος που ξέρει τι θέλω να ακούσω. Επειδή κάθε φορά, κάθε μια φορά, που ο Finestra πιάνει κάποιον για να του εξηγήσει τι θέλει, εγώ ακούω τις σάλπιγγες του παραδείσου. Επειδή λέει πάντα, αυτό που χρειάζομαι για να πάρω μπρος. Επειδή ΝΙΩΘΕΙ.

Can you hum it?

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο