Whereswilder: Η μπάντα που ίσως να μην αξίζεις αλλά η μπάντα που χρειάζεσαι

10862552_1560845810822754_3304895394838988558_o

Για να είμαστε ξηγημένοι: Οι απόψεις μου για την κατάσταση της σύγχρονης μουσικής σε σύγκριση με αυτή περασμένων γενεών είναι ασταθείς σαν drummer εφηβικής grunge μπάντας. Ή σαν την αγωνιστική απόδοση της Liverpool τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαι σε καμία περίπτωση ρετρολάγνος ή άνθρωπος που αρνείται την προσφορά της τεχνολογίας στην βελτίωση της καλλιτεχνικής παραγωγικότητας. Αντιθέτως, τα μέσα και οι πληροφορίες στις οποίες έχει πρόσβαση πλέον ο εκάστοτε δημιουργός σε συνδυασμό με την δική του αφοσίωση και σοβαρότητα, εξασφαλίζουν πως το καλλιτεχνικό του παράγωγο θα είναι, αν μη τι άλλο, αρτιότατο κατά πολλές έννοιες. Από την άλλη όμως δεν θα προσποιηθώ πως δεν αντιλαμβάνομαι το συντριπτικό ποσοστό των νέων κυκλοφοριών που περνά από τα ηχεία μου ως αναλώσιμο. Δεν λέω, κατά πάσα πιθανότητα, δεν είναι ο γιαλός στραβός αλλά ο τρόπος που αρμενίζω. Άλλωστε όταν εναποθέτεις τις ελπίδες σου στο να έχει ακόμα κουράγια εφήβου ο 89χρονος B.B. King ή στο να βγάζει ο Gary Clark Jr. 3-4 δίσκους το χρόνο, το παραμύθι στο οποίο ζεις είναι εξαίρετο αλλά δεν έχει σε καμία περίπτωση δράκο.

 

Flashback περίπου ένα χρόνο πίσω. Έχοντας περιφέρει αρκετές φορές το κουφάρι μου σε συναυλιακούς χώρους ή σκοτεινές μουσικές γωνίες των internets (sic) προσπαθώντας να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν είμαι άλλος ένας μίζερος κόπανος, η μόνη νέα άξια αναφοράς απορία που γέννησε το κεφάλι μου εκείνη την περίοδο και με αφορμή αυτό, ήταν η εξής:

 

Ποιοι στο διάολο είναι οι Whereswilder;

 

 
Και πραγματικά, το ποιοι ήταν αυτοί οι τύποι που μου θύμιζαν κατά προσέγγιση κάτι από The Grateful Dead ή κάτι The Beatles και που με διέκοψαν από την χιλιοστή ευλαβική ακρόαση της ίδιας σεκάνς δίσκων, μόνο και μόνο για να βρω μια οποιαδήποτε σχετική με αυτούς πληροφορία, ήταν ένα τεράστιο αιωρούμενο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου. Το ερωτηματικό αυτό θα έμενε μοιραία αναπάντητο καθώς το “Snow” ήταν το μόνο προσβάσιμο δεδομένο που όριζε την υπόσταση της μπάντας τη συγκεκριμένη στιγμή. Βέβαια, εκείνο που έκανε την ύπαρξη των Whereswilder ακόμα πιο αινιγματική στα μάτια μου, ήταν ο τρόπος που με ιντρίγκαραν, καθώς το ψυχεδελικό rock της δεκαετίας του ’60 δεν ήταν ποτέ αυτό που θα έλεγες “my cup of tea”. Ενδεχομένως να οφείλεται σε αυτό που ορίζουμε ως αυθεντικότητα αλλά επειδή ποτέ δε με γοήτευε ως έννοια για διάφορους λόγους, ας πάμε παρακάτω.

 

 
Fast forward: Το 2015 βρίσκεται στην αυγή του, ο αστικός κόσμος παραμένει το ίδιο γκρίζο και ηθικά άγονο τοπίο αλλά το παζλ που συνθέτει την εικόνα των Whereswilder είναι πλέον ολοκληρωμένο. Η μπάντα μετρά έναν παραπάνω από ικανοποιητικό αριθμό εμφανίσεων (μεταξύ των οποίων και δίπλα στους Planet Of Zeus), τα internets έχουν ξεβράσει πλέον την ταυτότητά της (τόσο τη μουσική όσο και την ευρύτερη) και η επίσημη παρουσίαση του “Yearling” είναι προ των πυλών. Σε αυτό το διάστημα του ενός έτους παρακολουθώντας τους, κατάλαβα το εξής: Οι Whereswilder προσεγγίζουν τη μουσική ακριβώς γι’αυτό που είναι: Μουσική. Εξαρτημένη και ταυτόχρονα ανεξάρτητη από τον χώρο, τις επιρροές και τις ανάγκες τις οποίες υπηρετεί. Προφανώς και παίζουν ψυχεδελικό ροκ. Αλλά φεύγουν από αυτό κατά βούληση. Στα σημεία είναι σαφείς και ευθείς αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιακοί στο σύνολό τους, χωρίς όμως ο εντυπωσιασμός να είναι κάτι που να φαίνεται να επιδιώκουν. Καταραμένες ισορροπίες. Ίσως τελικά αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο από όλον αυτόν τον όγκο μουσικής που περνά συνεχώς δίπλα μου και ίσως αυτό είναι που κάνουν καλύτερα απ’όλα τα υπόλοιπα οι Whereswilder: Το να είναι μια καλοκουρδισμένη και άρτια λειτουργική μηχανή που όμως την ίδια ώρα διατηρεί όλα εκείνα τα πηγαία χαρακτηριστικά μιας ομάδας ανθρώπων που μαζεύεται σε ένα δωμάτιο για να παίξει μουσική χωρίς απώτερους σκοπούς. Απλά γιατί έτσι. Και όλα αυτά συνοψίζονται στο “Yearling”.

 
Μπορεί να μην ήταν την στιγμή που τους πρωτοάκουσα, αυτό που ήθελα. Ήταν αυτό όμως που με ανάγκασε να κουνηθώ λίγο από τη θέση μου και να κοιτάξω λίγο παραπέρα από εκεί που συνηθίζω. Με λίγα λόγια, οι Whereswilder μπορεί να μην είναι η μπάντα που μας αξίζει, αλλά είναι η μπάντα που έχουμε ανάγκη αυτή τη στιγμή.

 

 

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.