Ξέρω τι άκουγες αυτό το Σ/Κ (πως ο James Hetfield παίζει σωστά τα χαρτιά του)

james

Έφτασε λοιπόν αυτή η στιγμή. Το “Hardwired…To Self Destruct” των Metallica leakαρε 6 περίπου μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του και όπως ήταν αναμενόμενο, λαός και Κολωνάκι έπεσαν με τα μούτρα στο κατέβασμα του, τα ηχεία των οπαδών (και μη) πήραν φωτιά όλο το Σαββατοκύριακο και οι ετυμηγορίες έπεσαν βροχή στα social media.

Έτσι έπρεπε να γίνει, έτσι και έγινε. Οι απόψεις μας είναι το αλατοπίπερο πάνω στη μουσική που γουστάρουμε, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το καινούργιο δημιούργημα του πιο γνωστού metal συγκροτήματος.

Το πρώτο CD είναι καλύτερο από το δεύτερο (σωστό), υπάρχουν στιγμές μαγείας που μας υπενθυμίζουν γιατί τους λατρεύουμε (επίσης σωστό), η διάρκεια θα έπρεπε να είναι μικρότερη σε μερικά τραγούδια (τρου), ο δίσκος συνολικά είναι εξαιρετικός και αξιοπρεπέστατος (έτσι είναι), η μαγκιά με τις διάσπαρτες πιο heavy Load στιγμές είναι μελετημένη (keep that in mind), ο Χάμετ είναι συνολικά άψογος, ο Λαρς το παλεύει μια χαρά (στο studio τουλάχιστον), ο Rob θα έπρεπε να έχει περισσότερη συμμετοχή, ο James λάμπει σαν…βασικά ας σταματήσουμε εδώ.

Ένας από τους κύριους λόγους που ο δίσκος κινείται σε υψηλά στάνταρ, είναι ο James. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το Hardwired είναι η σύγχρονη επιβεβαίωση του πόσο σημαντικός είναι αυτός ο άνθρωπος για το songwriting στο metal.Παρότι βρίσκεται στα 50 plus, παρότι έχει περάσει περιόδους καταχρήσεων και άπειρο τρέξιμο στις σκηνές όλου του κόσμου, εδώ ίσως και να βρίσκεται στην καλύτερη του φόρμα. Καλύτερη από το Death Magnetic.

Η φωνή του είναι πιο δουλεμένη από ποτέ και το κερασάκι στην τούρτα είναι πως δεν φοβάται να πειραματιστεί. Πάρε για παράδειγμα το Alice In Chainsικο “Dream No More”. Αντί να πατάει σε κλασσικά safe μοτίβα, με την φωνητική του ερμηνεία καταφέρνει και παραδίδει μαθήματα του πως να κάνεις τον ακροατή να αναφωνήσει “του πηγαίνει πολύ αυτή η φωνητική τεχνοτροπία τελικά”. Πέρα από το αθάνατο riffing του (που σπάει κόκαλα για άλλη μια φορά), η ερμηνεία στη φωνή του θα καταφέρει ένα πολύ σπουδαίο πράγμα.

Να απενοχοποιήσει 20 χρόνια μετά (ποτέ δεν είναι αργά) τον δίσκο που λέγεται Load.

Με το χέρι στην καρδιά, άκου το “Now That We’ Re Dead” και μετά το “Spit Out The Bone”, σκέψου πως ο τύπος γαμάει και δέρνει με αυτά τα 2 τραγούδια στον ίδιο δίσκο (οκ, άλλο CD αλλά το μετράω σαν σύνολο) και απάντησε μου:

Πόσοι είμαστε εκεί έξω που πιστεύουμε πως σε αυτή τη φάση που βρίσκονται και σε αυτή την ηλικία , τους πηγαίνει γάντι το heavy rock πρόσωπο, περισσότερο από το νεανικό τουπα τουπα;

Σταυρώνουμε δάχτυλα μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, λιώνουμε το Hardwired και μαζί τις επιθυμίες μας.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.